Benim Bir Babam Var....

Çocuktuk, bildiklerimiz bize gösterilenlerden ibaret, yaptıklarımız bize söylenenlerden menkuldü. Esmer olanlar kürt, pis olanlar çingene, çekik gözlü olanlar japondu. Çocukken başlamıştı aslında ayrılmalar, herkes kendine benzeyen çocuklarla oynardı. Ben, esmerdim ve oturduğumuz sokakta benden başka esmer çocuk yoktu. Uzun zaman tek başıma oynadım sokakta, kendi arkadaşlarımı oluşturdum hayalimde ama hiçbiri gerçek olmadı ve babam yoktu yanımda. Aslında vardı da yok demek zorunda kalmıştım hayatta..

Doğdum, köydeydim ve babam yoktu yanımda. Altı ay geçti doğumumdan, darbe oldu, babam hala yanımda değildi. Bilmiyorduk neden yanımızda olmadığını. Devrimciydi babam, annem derdi. Ve darbe devrimcilerin hepsini tutukladığından, babam gelmiyordu. Uzun zaman gelmedi babam yanıma, uzun zaman da alışamadım geldiğinde..

Gün döndü, zaman döndü. Babam arada bir gelmeye başladı ama uzun aralardı onlar ve ben yine göremiyordum babamı, görsem de tanıyamıyordum. Çünkü babam aranıyordu, yakalanmaması gerekiyordu.

Zaman geçti!... Ben büyüdüm, birgün köyden ayrılıp bu ülkenin başkentine geldik. Babam geldi.

Babamı gördüm. Doyasıya gördüm, her gün gördüm. Artık hep yanımızda olacaktı, hep bizimle olacaktı ya da bana öyle söylüyorlardı. Ama yine de temkinliydi herkes, dikkatli davranıyorlardı. Her sokağa çıktığımda “sakın söyleme, abanın burda olduğunu” diyorlardı ve ben her sokağa çıktığımda yalan söylüyordum. Yalan söylemek kötü bir şeydi ama ben yalan söylemesem babam gidecekti.

Her akşam kitap okurdu babam, her gördüğümde bir şeyler yazar, bir şeyler okurdu. Sonra arkadaşları gelirdi eve, şeker getirirlerdi bana, bazen de çikolata… Sabaha kadar konuşurlar, tartışırlardı anlamadığım şeyleri. Bende hep yanarlında olmak isterdim ama dayanamaz uyurdum hemen. Kitaplarını karıştırırdım babamın, okuma bilmediğime kızar, hemen öğrenmek isterdim okumayı..

Zaman geçti!.. Okula yazıldım. Artık bende okuyacaktım, bende yazacaktım babam gibi. Babamın götürmesini istedim ilk gün okula ama babam aranıyordu ve ben hala yalan söylüyordum ev dışında..

Birinci sınıf bitti. Okumayı öğrendim ama hala okuyamıyordum babamın kitaplarını. Yaz geldi, babam yine bizden ayrıldı. Başkente yağmur yağıyordu ve ben babamı uğurlayamadığım için ağlıyordum. Aradan birkaç hafta geçti bütün eşyalarımızı toparlayıp bir kamyona yerleştirdik.

Gidiyorduk!...

Babam gitmişti, biz ise, onu beklemeden şehirden ayrılıyorduk. Nereye gittiğimizi soramadım anneme, sormakta istemedim zaten. Korkuyordum vereceği cevaptan. Uzun bir yolculuktan sonra İstanbul’a geldik. Hiçbir yeri tanımıyordum, hiç kimseyi bilmiyordum. Tanımadığım, bilmediğim bir şehirdeydim, korkuyordum.

Bir evin önünde durdu kamyon, ürkerek açtım kapıyı, indim kamyondan ve karşımda babamı gördüm…

Zaman geçti, ortaokula başladım. İlk gün okula gitmeden önce anneme baktım.

- ana, artık babam geldi diyebilir miyim?...

anlamsızca baktı suratıma, uzunca baktı. İlk anda anlamadan, sonra hatırladığı halde baktı.

- söyleyebilirsin!..

O gün koşarak gittim okula. Mutlu gittim. Gözlerimin içi gülerek gittim ve kim sorduysa babamı “evet” dedim.

- benim babam var ve hep yanımda olacak!..


..................................

bu yazı, yazdığım anılar arasında çıktı, biraz toparlayıp, kısaltarak size sunmak istedim

katiller bile uyurken güzeldir

Ne güzel bir yazı...

Baban hala yanında mı? Yanında ve sence de babansa, onu sakın bırakma...

İmza: babasız

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

sn alchemy...
bizim yazının üstüne çok güzel gitmiş gayet güzel eline sağlık mı denir?

bugün trende bir dahiye rastladım
5-6 yaşlarında, yanıma oturdu
ve tren kıyı boyunca ilerlerken
okyanusa geldik sonra bana bakıp
hiç de güzel değilmiş, dedi.
bunu ilk defa o gün farkettim.

Sağol uykusuz, ama bence gulfiros'un eline sağlık... Çocuk kokuyor yazısı... Umarım mutlu olur babasının çocuğu olarak...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

teşekkürler begendiğiniz için.... bu arada yanımda artık babam, bırakmaya da niyetim yok zaten...

katiller bile uyurken güzeldir

peki siz alchemy sizin kızınız yanınız da mı?

bugün trende bir dahiye rastladım
5-6 yaşlarında, yanıma oturdu
ve tren kıyı boyunca ilerlerken
okyanusa geldik sonra bana bakıp
hiç de güzel değilmiş, dedi.
bunu ilk defa o gün farkettim.

Elbette... Onu benle mutluysa, yani ben onu mutlu edebiliyorsam, kimseye bırakmam. Hatta, bazan yaşamımın devam sebebi de diyebilirim. Ben onu yaptım, tabi ki her tür sorumluluğunu da üstlenirim... Bu da sadece karın doyurmak değil, önce ruhunu doyurmaktır... Çocuklar bitkidir, ebeveyn de toprak... Çocukları sulamak, beslemek lazım... Yapamayan, çocuğu yapmadan evvel düşünecek...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

Aynı durum, sayılır. Hatta daha kötüsünden muzdariplikte mevcut .

i destroy to make, i hate love, i live to die what an anarchy causes myself...