Yağma ve İradî Damga

Yağma ve İradî Damga


Sürüler geçer dışkılarını bırakarak gölgelerde
Cüsselerini cilalamakla ışıldarlar mı güneşin istemsizliğinde

Sen ey adil, ey aciz, ey güzel us!
Ortalama olan hiçbir şeye inanma yine de
Ne vasatın konforlu korunmacılığına
Ne de kösnül olmanın aldırmazlığına

Çekmesin seni payandalarına sisten periler şarap kaseleriyle...

Bilinçle örülmemiş her duvar çökmeye meyillidir çünkü
Yağmadır çünkü kendi havasını, suyunu, toprağını lekeyenin tarihe emaneti...

Yalnız bir ağaç olabilmek koskaca ormanda
Yalnız kuşların dalımıza konacağı günü bekleyerek

İşte sen yalnız bu şiara inanarak yürü çileli serüveninde...
"Cennet de cehennem de içinde"/* Maalouf


Kıllı atalarımızdan yadigâr kimi ilkelliklerimizi «el»in muhteşem gelişimiyle bertaraf edebilen insan soyu, bu düşünen hayvanlığından zaman zaman uzaklaşıp iptidai yazgısında kuyruğuna taktığı/takıldığı sürüsüyle mutlu mesut yaşar görünmekte...

Bu edinilmiş sahtekârlığın soyumuzdan geçtiği, doğaya hem muhtaç hem hâkim «ben»in «biz» olma kaygusuyla değil, sürü olma ihtirasıyla yanıp alazlandığı çağlarda "birey" duruşu da itibârını kaybediyor görünmekte.

Varlığını sürdürmekte olan üç yüzden fazla köpek balığı türünün -bu vahşi hayvanların- altında/gölgesinde yaşayan binlerce küçük balık türü de -aciz ve işgüzar- faşist liderlerinin, tutkulu önderlerin korunmacılığı altında mezbaha günlerini beklemekte: Nietzsche'nin «çobanbaş»ıyla bu «gölgedekiler» arasında "değer üretme"ye değil "değere konma"ya yönelik davranış ortaklıları iç sızlatan türden.
Geçici ve tahrip gücü yüksek bu muhtaciyet-birliğine baş kaldıran muhalif bireyin, çığlığını/fısıltısını da gürültü yutuyor çoğunca. Bu menfî birliğin/ortaklığın özel bir jargonu/ezberi de son dönem dikkatimi çekiyor; kösnül ve politik ikinci sınıf beyinlerin ezberleri.

Bir papağana ne öğretirseniz onu dilenir; dileyin bir denizcinin küfürleri, dileyin şekerleme yalakalığı.
Bilgi sahibi olunmadan fikir sahibi olunmuyor (Uğur Mumcu'yu saygıyla anıyoruz) önermesine tamamlayıcı/döngüsel bir önerme beliriyor kafamda; bir fikir, bakış, değer sahibi olunmadan bilgi bataklığında gömülme rizikosu...! Bet sesli papağanların ya da değerleri kemiren farelerin oyduğu ezberci bir medeniyetin enkazı altında kalma talihsizliğimiz göz kırpmakta...

Yunanistadaki keçilerin orman tabakasını nasıl çoraklaştırdığını ve ardından gelen denizcilerin aktarımıyla çeşit bitkiler için hazırladığını duymuşsunuzdur; hayvanların iradesi yoktur, tesadüfî olarak hayatta kalmak ve beslenmek için yaşarlar; oysa insanın doğaya iradî bir tesiri vardır...

Biz hem doğaya egemen hem de doğanın egemenliği altındayız. Bir başına insanı da kusursuz addetmek kusurlu bir bakış olurdu; patetes yumrularının yüzyıllık bir salgına neden olmasıyla, yüzlerce yıl önce İspanyol ve Portekizli denizcilerin Küba'da kahve gübresi için ormanları yakması, günümüz Ege dağlarınının altın için delik deşik edilmesi aynı paralel mantıkta «anlık menfaat» kurnazlığının bedelini hesaplayamama körlüğüdür. Gün için geleceğini düşünmeyen bir soy...

Anlık çıkarı için toprağını, suyunu, havasını yağmalayan beşerin geçmiş yüzyıllardan yüklendiği ancak gelecek yüzyıllara ödeyebileceği borç bilincinin farkına varması şimdilik -küçük bir azınlık dışında- olası görünmüyor.

Yağma tam da burada tüm ikiyüzlülüğüyle, küstahlığıyla, bencilliğiyle içimizde salınıyor.
Öfke yağmanın haklı bahanesi oluyor, her türlü bön refleks mübah görülüyor.

Gönül terbiyesi ve ussal çaba hiçbir erdemli kavrama sığınma gereği duymaksızın filizlenemiyorsa, hegomanya ve kaostan sebeplenecekler kokuşmuş niyetlerini "özgürlük çığırtkanlığı" altında postmodern dönemlere evriltmeye devam edeceklerdir.

Ağızlarında organları, ellerinde ülke bayrakları, kıçlarına giren molozdan bihaber; vatan, millet, din, porno fanatizmiyle tapınç merkezleri yaratıp, birey olmanın zahmetinden sıyrılıyorlar.

Alfa erkekler/kadınlar -cinselliğini sakil bir ûslupla dillendirerek küçülmenin hiçbir sakıncasını duyumsamayan organsılar-; bunu en çok da "muhalif" kılığında yapmaya yeltenmekte. Bu kösnül budalalık her daim organlarını/libidolarını öven sakil tavırlarla "hürriyet ve özgürlük" çığırtkanlığı altına saklanmaya, kaba/yoz dilin ifade özgürlüğü tabletinde yutturulmaya çalışılmasından başka hiçbir şey değil. Ne marjinallik, ne muhaliflik ne de bir başkaldırı iddiası yok bu dağınık dilin; yalnızca edep dışılığı özgürlükle kardeş kılma beceriksizliği...

Bir öteki yaratmak siyasî, dinî, etnik, cinsî farklılıklarından da ötede daha içte, kendi içinde bir öteki yaratmakla başlıyor öncelikle; ah yarattığı bir "düşman"la savaşarak eyleşte bulunan ahmaklar, ne zaman açılır ki gözleri...!

Bir saniyelik keyfine eşdeğer milyonlarca yılın ödevini üzerinde hissedemeyenlerin, farazi kurtçuklarla ağaç köklerine saldırmaları ne bugün için yenidir, ne de yarın için şaşırtıcı olacaktır.

"ağaçlar ayakta ölürler"/*Kazancakis
bilirim ki tekke fareleri sürüce lekelerler tarihi

Ey sürü, tarihe borcunu öde; insan olmayı dene...!

05/04/2008-Ö.N.A

borç üzerine konştu atalarım
ve onların ataları
ödenmesi gerekeç borçlar üzerine
çatallaşınca diller
bildiler
iadeler yetersiz dediler
kadim ölü toprakları savruladurdu üzerimizden
zaman geçemedi kendi içinden

"senin yolculuğuna katılamam
ben sadece bir konuğum"
T. Angelopoulos

imza dediğin nedir ki?...solumayı bilmiyosak yaşamı,iz bırakmaya değermi?....Кызыл Багэр

"Sürünün kendisi", "sürüdeki niteliksizlik"
Farkı ne?
Farkı şu; seçikinciler, elitler, jakobenler gibi "sürüyü" 'nefes alamayacağı bir zirveye dek yükseltmek isteyenlerin' tutkulu ve kibirli dayatması mıydı Nietzsche'nin yığınlardan 'tiksinmesi'nin özünde yatan saik, yoksa yığınların hakim güçleriyle azınlıkları sindirmesi miydi? Hiçbir kötülük yapma sebebi olmaksızın kötülük yapmak hakiki kötülüklerdendir, hiçbir iyilik yapmak için sebebi olmamak da hakiki iyiliklerden; sürü akil tavır almaz, duygularından beslenir, telkine müsaittir, kolay hırçınlaşır, tahriğe son derece açıktır, hakim güç bilinç değil histir, taklitçi ve tarihsel sorumluluk bilincinden uzaktır...Oysa birey, kolektivizmle "bireysel toplumsallaşma"yı önceler...
Sürü nefes aldığı mekanı bile yok etme güdüsü taşır, öfkesi haklılığı olur, birey öfkesi ise içe kıvrıktır, sorgular; irade ve vicdan burada anahtar kelime değerinde.

Bu kadar kibirli bir çehre mi koyuyorsunuz; sürü kavramının karşısına koya koya?
Kendini ifade etme gayretkeşliği toplumsallaşma gereğidir, sürüleşme gereği değil.

Canetti'nin "seçkinci sürüler" kavramını dillendirmeye çalışmısşınız, aynı dille yanıt vermek isterim; 'düşünmek ısrar etmektir' ve Ece Ayhan'ın "haklılığın ısrarı" arasında gidip geliyorum bu sürü meselesini size izah etmeye çalışırken Sosyopat.

Ve küçük bir serzeniş; metnin tamamını okuduğunuzu düşündürtmedi yanıtınız, son cümleyi cımbızlayıp Duarden'in 'Sürüye Sahip Olma' forumunu devam niteliğinde ileti girmişsiniz, sanki. Metnin derdi bu değildi, tekrar okuyun, göreceksiniz...

House of Duarden

Daha derine bakmak düşünce işçiliğidir, sürü daha derine bakmak için farkıdalık duvarlarını zorlayan değil hisleriyle hareket edendir; hislerinin coşkun ısrarcılığıyla. Vicdanını zorlayan hiçbir bozucu terimle karşılaşmaz, yaptıklarına kutsal bir amaç biçer, öznel bir haklılık bulur.

Ne gördünüz "derinler"de Duarden, paylaşın bizimle?

House of Duarden

Ben benim derinimden bahsetmedim ki

""Birey" "fikir" bu kavramlara olan inancımı kaybettim kendim dahil tüm insanoğlu adına." diyen birinin kendi derininden bahis açmasını istedim. Niye burdayız "istediğimiz artık bir diğerinde" yok ise?

Koca bir hiçlik, bir hiçin küllerinden doğurmaya çalışmamalı o vakit "değer"i. Fazlaca nihilist bir sızlanış olurdu bu, bilirsiniz umudun zehridir bir arada tutan bizi, bu bir aradalığı kocaman ve her renkten/cinsten kumaşın büyük bir kıyafeti tamamlaması olarak düşünün; adacıklar ve kıyıcıkların birbirine köprülenmesi, yok yalnız bir ada olup kendi sularımda salınayımsa dert, yıkalım o zaman tüm köprüleri...

House of Duarden

Kişi olarak hiçkimse kendim kadar ilgimi çekmez benim, birini damıtmaya çalışıyorsam bu ancak kendim içindir kendimden ötesi için değil; velakin derinlere daldığını çıktığını (derine bak salık verilmesi bu intibâ bırakıyor) iddia eden birey'in konumuzla da alakası var-dı; nerede görüyor kendini, nerelerde, ötekini nereye koyuyor, nerelere? Yabancılaşmanın sürü psikolojisi, yağma/talan ve hissi tahribatla geçişkenliği nereye kadardır? Vicdan supap olur mu kötülüğü yapma olanağı varken beşere? Olmazsa hissi midir? Hissiliğin önüne bilenmiş bir bilinç koyamazsak; yaptıklarımızın ardılında ne aramalıyız, sorular ancak köprülerde yanıt bulur, yoksa bir köprü kurma niyeti, beyhude bir çaba olur ötesi...

Düşüncenin ısrarını severim, özgürlük için çiledir;
Ve evet monologları ben de sevmem...