Yeni Değerler

demkaçkını · #1 (**permalink**) 25-03-2008, 23:45

Nedenmi burdasınız? Bunda açıklanamayacak birşey yok. Herşey ortada. Sizden birileri, bir şekilde oyunu bozmuş ve kapılmışsınız kendinize. Sizlerin tek kusuru, kendinize müdahale edemeyecek kadar kendinizden geçmiş oluşunuz, gerçi ayık olsanız bile yapılacak çok bir şey yokmuş. Nasıl olsa gelecektiniz.

Artık bırakalım bunları. Sizler ilk olarak, kimse bilmesin diye oyunu kurtarmalı, arızaları güzelce işleyip, elde kalan artıları ahali tarafından rahatça görünebilecek boyutlara taşımalısınız. Kopan onca gürültünün, kolu kanadı kırılan onca düşün ardından, iç seslere paralel devinimler olası görünmesede bunu başarmak zorundasınız. Nasıl? diye sormayın cevapsız kalacaksınız.

Bırakın derdi tasayı, geride kalanları. Bilin ki, kötü yaşamaktan var olur tüm dertler. Başkada sebep aramayın. Tutku sandıklarınız, vazgeçilmez diye adlandırdıklarınız ise, lüzumsuz ve can sıkıntısından ibaret hayatınızın birer illüzyonu. Ama meraklanmayın, yenilerini size sunduğumuzda geride kalan hiçbirşeye aldırmayacaksınız.

Şimdi her biriniz nasıl kabullenebiliyorsa öylece alsın kendine, size sunduğumuz yeni değerleri. Yada olduğunuz gibi kalıp hayatın nedenleri karşısında ezilip eriyin. Fakat geri dönmek isterseniz, maalesef yol yok.

Hadi durmayın öyle. Bakın bizi tercih edenler ödüllerini çoktan aldılar. Sizde buyurun ve alın payınızı. Ve sonra... sonrası malum...Hİç.......

ucuzfilm · #2 (**permalink**) 26-03-2008, 00:52

Hiç... Yokluğun en çukuru mu kendileri? Ve bizler tamda sıyrılamadan düşüp o çukura dansa mı başladık meşk içerisinde? Yüklenilen değerleri sırtımızdan atmakmıydı asıl derdimiz yoksa iki yüzlülüğümüz mü? Olduğumuzu sandığımız yerde ne kadarımız vardı ve verilen izinler dahilinde sürdürülen sözde varlığımıza geçip aynanın karşısında ne kadar bakıyorduk? Aynadaki silüet bize mi aitti yoksa sırtımızdan atılana mı? Her sunuş bir kabullenişe ve her kabulleniş dönüşsüz yollara eş düşüyor. Bu eşdüşmeler ise yüreğimizden bir parça daha alıp götürüyor. Çoğalacağımızı umut ettikçe eksiliyoruz. Ardı sıra yaratıp yeni değerlerimizi, yaşamaya devam ediyoruz meşk içerisinde... lanetler yağdırdığımız eyleme...

maria · #3 (**permalink**) 26-03-2008, 15:12

Öfkeye inanır ve ayinsiz kutsarım. Yine de derim ki on ikiye koymamalı kimse cilalayarak kabiliyetini. Bu dünyada kıpırdayan tüm yapraklar birbirilerine usul usul bir şeyler söylerler aslında; iş ki bu fısıltıya kulak vermekte. Ormanın çığırtkanı çok, ama tırmalayıcıdır sesleri. Oynamıyorum beğenmedim kuklamı deyip küçük bir tüketim çılgını şımarıklığıyla her yana dudak bükmektense, olanı olduğu gibi kabullenip -ama asla severek değil- tüm sevinçsiz gülüşlerimizi çoğaltmalı. Çünkü dünya gerçekten boş, yaşam gerçekten anlamsız, yılımız Cortázar'a saygı yılı, yaşamı anlamlı kılma yılı; ötelemeden, dirseklemeden, kucaklamadan yanyana durup, beraber yaşayabilme yılı (olsun)...

ucuzfilm · #4 (**permalink**) 27-03-2008, 02:42

söyledilerimizin algılanışıyken maalesef bizi ayakta tutan ve diğer türlü ötesine gidemeyeceğimiz bir hal'in içerisinde olacakken yaprak sürtünmeleri elbette ki güzeldir. iyi de der öteki adam " sen bir başka nehirin başka akıntılarıyla boğuşurken ben yakamozlar eşliğinde dansediyorum"... eklentilerimizin ötesindeki öfkeli ve bir o kadar sevdiğimiz yaşamak durumu "bak" der. gerçek bu işte. ve asıl olan sizin biçtikleriniz değil benim sunduklarımdır. yaşadığınız ve kendi gerçekliğiniz ne yazık ki bu yazıtlarınızdan öte gidemeyecek. ve bakkalından istediğin şarap ile yüzüne sert bir tokat inecek. Sevinçsiz bir gülüşle yudumlayıp şarabımı oyunuma devam ediyorum...

demkaçkını · #5 (**permalink**) 27-03-2008, 14:02

Kİmileri dizginlerin hesabını keser

Bazılarıda sınırları salmak yerine, kurallara eyvallah çekip benmerkezlerine döner.

Hepsinin derdi, hayata yamanmak olsada, verdikleri açıklar varlıklarını örter. Yaratımdan bihaber sunulanla yok olurlar