tebessüm yok....

Sosyopat · #1 (**permalink**) 03-02-2008, 03:33

-Çal dedi kadın,bir kez daha lütfen.
-Çalamam ki ama dedi adam,bilmem ki ben.
-Az önceki neydi peki dedi kadın,gözlerinde yaş vardı…

Tam anlamıyla karanlık değil,çünkü hafif bir mum ışığı oynaşıp duruyor duvardaki kendi gölgesiyle.Küllükteki sigarada dumanıyla tempo tutar gibi.Ne ben onlarla ne onlar benle ilgili…Hafızam çoktan geriye dönmüş çalan kemanın hüznüyle birlik,o soğuk geceye…hani kapıyı öfke telaşıyla çarpıp ta çıktığım,çıkarken kendimi de orda unuttuğum…O günden sonra ne ben bir daha ben oldum,ne de yaşam aynı formatta aktı…her şey şimdiki gibi sadece artık ve gelişigüzel bir yaşam…

kanca · #2 (**permalink**) 03-02-2008, 13:22

...

tebessüm etmeden gülüyordu..

-gölge-

Sosyopat · #3 (**permalink**) 09-02-2008, 13:28

-neden illa şarap.
-e keman çalıyor.
-haklısın,kemansız içilen şarap sadece su dur ırmaktan alınmış.
-seviyorum seni.

bıraktı kalemi masaya ki masa en az yüreğin kendisi kadar karmakarışık duruyordu…kalemi tutan el geçen yüzyıldan kalma uykusuzluğun verdiği bezginlikte yazmıştı sararmış ve üzerinde titrek mum alevinin oyun oynadığı sayfaya...zamanı merak etti baktığında duvardaki ahşap saate,yelkovan bile bıkmıştı akrebi kovalamayı,birbirlerine sarılı durmuşlar 01:33 nin üstünde...susuzluğu geldi aklına birden,nasılda yanıyordu.karanlığa kıstığı gözlerinden akan yaşları tutmadı bu sefer,ne kadar ağlarsa o kadar serinleyecekti çünkü.Kana kana içti gözyaşlarını.Bir sigara yakmalı diye düşündü,dışarıda ölümden bile karanlık bir soğuk…vakti dolmuş yapraklar ağaçtan koparken cama dokunarak son bir çağrı yapıyor sanki yazana,sende gel artık diye...ama bitirmeliydi bu hikayeyi,sonra belki...sonra gidebilirdi...tekrar uzandı yarısı bitmiş kaleme...

Sosyopat · #4 (**permalink**) 10-02-2008, 01:36

-gidelimmi
-erken değilmi,bitmedi henüz film
-olsun yürümek istiyorum,sarılırmısın
-peki...

...Her biri diğerinden sabırsızdı yanı başından ona aldırmadan geçip giden arabaların,ve her geçişlerin de biraz daha ıslanıyordu saçtıkları çamurlu sularla…ama yağmur yeterince ıslak bulmamıştı onu ki şiddetini gittikçe arttırıyordu…sadece başını kaldırıp dipsiz karanlık gökyüzüne şöyle bir baktı…alaycı da olsa gülümseyemedi yinede…kızamadı da…acaba dedi içinden gökyüzü gerçekten o kadar karanlık mı yoksa ben mi kör oldum…
Umursamadı onu da…hiçbir duygu yoktu içinde…öylesine bir harfti yaşam kitabında…bir cümleyi diğerine bağlayacak bir virgül bile değildi…yanlışlıkla yazılmış tek başına anlamsız bir harfti işte…ama silinmesi gerektiği halde unutulmuştu ve yaşamı anlatan bu kitabın ahengini bozuyorum diye düşündü…biri silmeli ben, yeni ve anlamlı bir cümlede kullanmalı tekrar…durdu…yumdu gözlerini sımsıkı ve…elinde bir silgi ile devasa bir elin üzerine doğru geldiğini hayal etti…

Sosyopat · #5 (**permalink**) 11-02-2008, 23:30

-zaman kaç
-bilmiyorumki,çoktandır umursamadım
-gözlerin yorgun
-değil,ruhum toplanmış oraya,sana bakıyorum

Hiçbir şey hissetmedi ve üzülerek açtı gözlerini…ne tuhaf diye düşündü…gözleri kapalıyken gelmeyen el,açtığında geliyodu…ışıl ışıldı üzerine gelen şey…titrediğini hissetti ama korkudan değil…sevindi,unutulmamıştı…sonunda birisi silmek için geliyordu onu…nefesini tuttu,hareketsiz ve düşünmeden öylece orda kaldı…çünkü yer değiştirirse yine silinememenin kaygısı doğdu birden…kutlu bir gece diye düşündü…borazan sesleri duydu…gidiyordu artık…hiç ummadığı bir zamanda hemde…sadece nedensiz bir üşüme duydu o an…o kadar…

Sosyopat · #6 (**permalink**) 12-02-2008, 20:32

-uzaklık?
-içimizde ne kadar yalnızsak o kadar uzağız
-iki kişilik yalnızlık olurmu ki?
-sewiştiğimizden beri tek kişiyiz...

...hemen düşlemeye başladı silinmeyi ve daha sonra yine kocaman bir paragrafta yeniden yazılmayı...kimbilir hangi yaşamsal paragrafın,hangi anlam yüklü cümlesinin,hangi güsel kelimesinin neresindeki harf olacaktı...sevginin S simi olurdu acaba,yoksa mutluluğun M simi,belkide yaşamın tam ortasındaki Ş olurdu...kimbilir...Hayatın kendisi pulsuz bir mektuptu ve o da artık bu mektup içerisinde herhangi bir anlam olmak istiyordu...Sabırsızlanmaya başladı,çünkü silinmenin vereceği tahribatı henüz hissetmiyordu bedeninde...tek duyumsayabildiği,soğuk ve ıslak asfaltın sırtında yaptığı basınçtı...yerde yatıyorum diye düşündü,sırtüstüyüm,ilginç...ayrıca panik vardı sanki havada...siren sesleri,koşturmalar duyuyordu ve çok derinlerden gelen bir kadına ait olabilecek denli acıma hissi ve şefkat yüklü bir ağlama ve hıçkırıklar duydu...duydu,çünkü göremiyordu hiçbirşey...gözleri kapalıydı...açmaya çalıştı ama olmadı,sımsıkı yummuştu gözlerini farkında olmadan...sonra yavaş yavaş çekildi tüm herşey...sesler,soğuk gitti sırayla...ağır bir sessizliği anlayamadı ve anlamayada çalışmadı,yorgundu,çok hemde,bıraktı kendini...işte silindim dedi son olarak huzurlu bir ifadeyle...

tutunamayanlar · #7 (**permalink**) 13-02-2008, 15:11

sn sosyopat bunları sizmi yazıyosunuz?
harika şeyler bunlar..yüreğinize sağlık..

Sosyopat · #8 (**permalink**) 13-02-2008, 17:04

-zaman tükeniyor hızla
-biliyorum
-..........
-tek kişilik yolculuk olmayacak bu
-böyle söyleme demiştim
-yelkeni düşün,rüzgarsız ne anlamı varki

Bulutlar vardı,bembeyaz ve içlerinden geçiyor du,sarhoş gibiydi…uçmak bu sanırım dedi kendi kendine,çok hafifti çünkü…hiçbir sancı yada kaygı yoktu…umursamadı ilk başta,yine bir boşluk an ı diye düşündü…hesabını yapmayacaktı bu boşluğun ama bir şey vardı anlayamadığı yada farkında olmadığı…bu boşluk farklıydı,canlıydı,bir renge sahipti…özel bir renge…taa ki bir ses duyana kadar,bir ses evet…titrek,heyecan dolu,sevecen,ve uzaklardaki bir derinlikten gelen ama kararlı,çok yoğun bir ses…ürktü birden,kendisine yönelen anlam yüklü seslenişlere alışık değildi ve sevmezdi ona seslenilmesini,kaçardı hep…sonra hatırlamaya başladı,silinmek isteyen biriydi o ve silinmişti…yeni bir başlangıç işareti olabilirmiydi acaba bu duyduğu ses…yeniden doğmanın heyecanı sardı içini…bir yerlere yazılmak üzere olduğunu hissetti…kalemin ucundaydı şimdi…yumdu sımsıkı gözlerini yine her zaman yaptığı gibi…yine bir yanlışlık olmaması için,yine yanlış bir yerlere yazılmamak için dilekler diledi içinden…ses ona geliyordu,kalem kağıda uzanmıştı,sıra onundu yazılıyordu şuan yaşamın içinde bir yerlere…beklemekten başka yapacak bir şeyi olmadığını biliyordu ama hissettiği kalemin o sese itaat ettiğiydi… O na,O sese dilekler sunmalıydı o zaman…bildiği tüm mırıldanmaları sıraladı tek tek ama peşpeşe…duysun istedi kendisini O sesin…bu sefer dedi bari,güzel bir yere yazdır beni,bir anlamı olsun…

Sosyopat · #9 (**permalink**) 14-02-2008, 19:12

-renkleri mi en çok özlerim sence,ışığımı
-renkleri
-neden
-ışık sensin,sen yoksan renk te olmaz
-sana göre
-niye ben renk değimliyim,bilememmi

Gözlerini açtığı anda kirpiklerinin yandığını gördü…yükselen,sarmal bir alevin tam ortasındaydı…yanan şeylerin çatırtısı geliyordu yanmaya devam eden kulaklarına ve artık yerinde olmayan burnu kendi yanmışlığının kokusunu alıyordu…her tarafı dökülürken müthiş acılar sarmıştı bedeninin her yanını ama en çokta elleri acıyordu nedense…refleks halinde koşmayı denedi ama ayaklarının tabanı da yanmıştı ve ayakta duramayarak çöktü yere…bakındı etrafına,inanılmaz bir yok olma sürecinde olduğunu fark etti… beyni hala çalışıyordu,ateş henüz ulaşmamıştı oraya,sürünerek çıkmaya çalışırken alevlerden,ne tuhaf dedi ama dediğini kendisi bile duymadı…daha doğumunun hemen ardından itibaren hep yok olmayı düşlemiş bir olarak böyle bir süreçten kaçıyordu şimdi,hem de sürünerek…hangi umutlar vardı ki bu kaçışı besleyen,neyin peşinden yada neye doğru sürüklüyordu ki kendisini…hep özlem duyduğu an gelmemiş miydi… ama o oradan çıkmaya çalışıyordu…anlam veremedi buna,belki hala bir özlemi,düşü yada beklentisi yoktu da sadece yok olmanın verdiği acıya dayanamıyordu,belki hepsi buydu…bilemiyordu ama sürünmeye devam ediyordu alevlerin en az olduğunu sandığı bir yere doğru…her kulaçta bir parça daha kopuyordu bedeninden…geriye dönüp baktığında parça parça etlerin düştüğü yerde yanmaya devam ettiğini gördü…alevleri aştığımda geriye bir şey kalacak mı acaba diye geçirdi aklından…hala en çok acıyan yanı elleriydi ve hala anlayamıyordu bunu…

Sosyopat · #10 (**permalink**) 16-02-2008, 16:11

-lapa lapa,değilmi
-beyaz beyaz
-üşüdüm
-beyazın soğukluğudur
-gece olunca geçermi
-üşümen evet ama titremen değil...

çok uzun bir sürünmeden sonra ısının düştüğünü hissetti,daha az yakıcıydı alevlerin dışına ulaştığında,bıraktı kendini,bir süre öyle kalmalıydı,neredeyse bütün enerjisini kullanmıştı...ama merak işte fazla dayanamayıp etrafına bakındı...gerçi yanmıştı gözkapakları ve ister istemez görüyordu her yeri...ama bütün görüp görebileceği sadece kızgın küllerdi,her yanda kül vardı...doğrulmayı denedi,yorucu bir uğraş sonunda ayakta durmayı başardı...sarmal ateş hala yükselerek yanmaya devam ediyordu ve onun dışında kalan her yer karanlıktaydı,yada gözleri ateşin ışığından etkilenmişti,görmedi hiçbirşey...ne yana gitmeli diye düşündü,bilemedi.Öylesine adım atmaya başladı,bir yandan da olan biteni anlamaya çalışıyordu...neresiydi burası,neden ve nasıl gelmişti buraya,şimdi ne yapmalıydı...hiç bir soruya cevap veremedi...yürümeye devam etti,aslında yürümek denmezdi buna...başka herhangi bir yaşama dair bir belirti yoktu ortalıkta...alevlerden uzaklaştıkça sessizliğin farkınada vardı,çok ağırdı...belki bir kabus dedi,yok olmuşsa eğer,tek başına olamazdı,mutlaka başka silinenlerde olmalıydı etrafta...o son daikayı düşündü,nasılda umutlanmış ve sevinmişti...bir doğum sancısı sandığı şey aslında yok olmanın verdiği acıymış...anlayamamıştı...ama hala yürüyordu,sürterek toprağa ayaklarını...