Rahmetle anıyoruz ...Özdemir Asaf

Kalan

Bir şey kaldı gecelerden birinde
Senden.
Öncesinde bilinmemiş birşey,
Silinmez bir ses gibi giden..
Kelimelerden büyük, kelimelerin içinde,
Bir şey kaldı senden
Yaşamalar'ın arasında kaçamaklı.

Veriliş rengi başka, alınış rengi başka..
Söylemeye vakit kalmadan
Dudakların altına bırakılmış bir şey.
Karanlıkların tam ortasında bir kırmızı nokta..
Gözlerce pırıl pırıl, ellerce saklı.

Bir şey kaldı, bir denizin kıyısında senden,
Bakışlarla yüklü, söylemelerle sessiz..
Seninle dolu, seninle sensiz bir şey..
Arandıkça bulunmamış yıllar yılı,
Bulundukça aramaklı.

MUM ALEVİYLE OYNAYAN KEDİNİN ÖYKÜSÜ
I
Bir mum yanıyordu bir evin bir odasında
O evde bir de kedi vardı.
Geceler indiğinde kendi havasında
Mum yanar, kedi de oynardı.

Mumun yandığı gecelerden birinde
Kedi oyunlarına daldı.
Oyun arayan gözlerinde
Mumun alevi yandı,
Baktı,
Mumun titrek alevinde
Oyuna çağıran bir hava vardı.

Oyunlarını büyüten kedi büyüdü
Kendi türünde çocukcasına,
Döndü dolaştı, yavaş yavaş yürüdü
Geldi mumun yanına, oyuncakcasına.
Bir baktı, bir daha, bir daha baktı
Mumun alevinin dalgalanmasına
Uzandı bir el attı.
Bıyıklarını yaktırmadan anlamayacaktı..
İlk kez gördüğü mumun yakmasına
İnanmayacaktı.

Kedi, oyunlarında büyüyordu,
Mum, üşüyordu yanmalarında.
Zaman ikili yürüyordu
Aralarında.
Bir ayrışım görünüyordu
Birinin yanmalarında
Öbürünün oynamalarında.

Kedi oyunlarında büyüyordu,
Yitirerek gitgide oyunlarını.
Mum küçülüyordu yanmalarında,
Yitirerek gitgide yakmalarını.

Oynarken büyüyen kedi yanacak,
Aydınlatırken küçülen mum yakacaktı.
Küçülen yaka-yaka aydınlatacak,
Büyüyen yana yana anlayacaktı.


Bir mum yanmasından
Ve bir kedi oyunundan
Kaldı sonunda
Bir gecenin tam ortasında
Bir evin bir odasında
Göz-göze susan
İki insan.


II

Mum yandı bitti,
Kedi büyüdü gitti.
Oyunlar karıştı gecelerde
Suskun uykusuzluklara.

O iki insandan, sonunda
Birinin anılarında kedi,
Birinin dalmalarında mum
Kaldı gitti.

Nerede bir mum yansa şimdi,
Nerede oynasa bir kedi,
Birbirine yansıyor, karışıyor gölgeleri..
Bugün dün gibi oluyor,
Dün bugün gibi.
Mum ellerimi tırmalıyor,
Belleğimi yakıyor kedinin elleri.

ÖZDEMİR ASAF

ANMAK UNUTMAK

İki tür nokta var
Biri önüne ve ardına bakar,
Biri ardına bakmaz,
Ardını noktalar.

ÖZDEMİR ASAF

iyi bir kalemdi..
keşke bizden biraz daha fazla yaşasalar..

Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu

bir özdemir asaf şiiri bırakayım geçerken
su
kirli eller daha temiz
temiz elli kirli gönüllerden
ne dersiniz?

YALNIZ'IN DURUMLARI



I

Her şeyi süpürebilirsin;
Sonbaharı süpüremezsin.

Sen her şeyi süpürebilirsin;
Sonbaharı süpüremezsin.

Yalnızsa,
Sürekli bir sonbaharı
Süpürür hep..
Düşünemezsin


II

Yanar
Sobasında
Yalnız'ın
Üşüyen
Bakışları.

Lambasında
Karanlığa dönük
Bir ışık
Titrer
Sönük-sönük.

Penceri
Dışına kapanmıştır,
Kapısı
İçine örtük.


III

Yalnız
Bin yıl yaşar
Kendini
Bir an'da


IV

Yalnız'ın
Nesi var, nesi yoksa
Tümü birdenbire'dir.


V

Yalnız
Bir ordudur
Kendi çölünde...

Sonsuz savaşlarında
Hep yener
Kendi ordusunu.


VI

Yalnız'ın
Sakladığı bir şey vardır;
Boyuna yerini değiştirir,
Boyuna onu arar..
Biri bulsa diye.


VII

Yalnız
Hem bilgesi,
Hem delisidir
Kendi dünyasının.

Ayrıca;
Hem efendisi,
Hem kölesidir
Kendisinin

Tadını çıkaramaz
Görece'siz dünyasında
Hiçbirisinin


VIII

Yalnız
Sürekli dinleyendir
Söylenmemiş bir sözü


IX

Sözünde durması
Yalnız'ın yalancılığıdır
Kendisine..

Hep yüzüne vurur utancı.
O yüzden
Gözlerini kaçırır
Gözlerinden.


X

Yalnız'ın odasında
İkinci bir yalnızlıktır
Ayna.


XI

Yalnız
Hep uyanır
İkinci uykusuna.


XII

Yalnız
Kendi ben'inin
Sen'idir.


XIII

Bir sözde saklanmış bir yalanı
Bir gözde okuduğundan
Bakmaz kendi gözlerine bile.


XIV

Her susadığında
O
Kendi çölündedir.


XV

Kendi öyküsünü
Ne anlatabilen,
Ne de dinleyebilen.

Kendi türküsünü
Ne yazabilen,
Ne de söyleyebilen.


XVI

Bir zamanlar güldüğünü
Anımsar
da..

Yoğurur hüzün'ün çamurunu
Avuçlarında.


XVII

Yalnız
Aranan tek görgü tanığıdır
Yargılanmasında
Kendi davasının..

Her duruşması ertelenir
Kavgasının.


XVIII

Yalnız
Hem kaptanı
Hem de tek yolcusudur
Batmakta olan gemisinin..

Onun için
Ne sonuncusu ayrılabilir
Gemisinden,
Ne de ilkin.


XIX

Yalnız'ın adı okunduğunda
Okulda ya da yaşamda..
Kimse
"Burda"
deyemez..
Ama
Yok da..


XX

Uykunun duvarında başladı.
Önceleri bir toz gölgesi sanki;
Sonra bir yumak yün gibi.

Ama şimdi iyice görüyor
Örümceğin ağını
Gün gibi


XXI

Yalnız
Duymuş oldğunun sağırı,
Görmüş olduğunun körü
Dür..

Ölür ölür öldürür,
Öldürür öldürür ölür.

Duyduklarını unutur,
Duyacaklarını düşünür.


XXII

Yalnız'ın adına
Hiç kimse konuşamaz..

O
Kendi kendisinin
Sanığıdır.


XXIII

Yalnız
Önceden sezer
Sonra olacakları..

Paylaşacak biri vardır;
Anlatır anlatır ona
Olanları, olmayacakları.


XXIV

Her leke
Kendisiyle çıkar.


ÖZDEMİR ASAF

Sizi tanımıyorum! Sizin yasalarınızı, nizamınızı, kuvvete dayanan yetkinizi tanımıyorum! Bu yüzden asın beni!


Louis Lingg

"yanık" şair. ya da "sıyırmış" şair de denilir kendisine.
Şiirleri bir çok insana acayip saçma gelir.
"neye göre saçma?" diye sorarsın, "yaa böyle şiir mi olur" gibi tuhaf-tutarsız bir cevap alırsınız.
İki dizelik şiirlerinde bile bir anlam saklıdır.

Ben ustanın sesini, konuşmasını duymak isterdim.
Türk şiirindeki yeri farklıdır ve her zaman da öyle kalacaktır.

Sen bana bakma,ben senin baktığın yerde olurum..

özdemir asaf.

Esinti anahtar deliğinden içeri üfleyşp soluğunu 'gir' dedi,kurnazca kapanan kapı 'çık' dedi...

bekle dedi gitti
ben beklemedim,o da gelmedi...
ölüm gibi birşey oldu
ama kimse ölmedi...

Büyük usta 'ÖZDEMİR ASAF' benim sayfalarca anlatacagım bu duyguyu dört mısrada öyle güzel dile getirmişki...saygıyla anıyorum...

Keder dolu gözlerinde rüya ülkesi başlar...

Biri gelir sorarsa
Sana beni sorarsa
Gitti der misin
Gittiğimi söyler misin
Gidiyorum ben sana
Benimle gider misin?


sevilesi şiirlerinden.