Acımak istemiyorum!
Demiştim ama, vazgeçtim...
Ben şimdi acımak istiyorum.
İçim kanarcasına acımak...
Kendime acımak istiyorum,
Acılarımla acımak...
Bir duygu kırıntısı aradım içimde bu gece.
Şefkat, sevgi hatta coşku değil,
Öfke veya isyân bile olabilirdi bu...
Herhangi bir şey işte...
Bir duygu ya, bir duygu!
Aradım...
Rastlayamadım acıya bile...
Katılmışım ben,
Sanki o bile kalmamış...

alchemy

Teşvikiye'de sözün bittiği an

Ben senin yerinde olmak istemezdim çocuk...

Benim soğuğum dahi daha insaflı. Hiç değilse benimki: yok!

Seninki vardan yoka düşmek... Hele de bu yaşında...

İçim ağlıyor.

Zaman zaman düşünürüm kendim hakkında şeytani şeyler... Aklıma sonra hep küçük kızım gelir: "o daha çok küçük"... Evet. Küçükler ödememeli herhangi bir bedel!

Seni bir psikolog "gözetse"...

alchemy

Sabah bulaşığını yıkıyorum. Akşamdan kalan salatayı dökmeden evvel suyuna takılıyor gözlerim. Limon suyunun üzerinde yüzen zeytinyağı kümeciklerine. Ayrı ayrı ama birbirlerinin sınırında duruyorlar, sayısız yuvarlaklar şeklinde. Yayılmışlar bir güzel… Adeta münferit…

Elime bir çatal alıp yağ kümelerine dokunuyorum. Nazikçe çekiyorum birini bir diğerine. Birleşiyorlar. İrili ufaklı bütün yuvarlacıklara yapıyorum aynısını. Kocaman bir yuvarlak oluyorlar.

Tabağı...

alchemy

O, kimi hala korunan, zarif edeları ile bekleyen sokak lamlarının olduğu yerlerde yürüyüş yaparım çoğunlukla...
Özellikle akşamın ilk saatlerinde sakin bir sokakta ne de hoş görünürler...

Nedendir bu takıntım bilmem, hatırlattıkları fazla olduğundan olsa gerek; Novalis, Hölderlin, Blake, Coleridge, Goethe ve diğer Romantizm kuşağına -özellikle ürettikleri kültüre bayılırım; işte Novalis gece gezilerini çok severmiş, en nihayetinde de devamlı altından geçtiği bir sokak lambasında...

RoNiNeX

RoNiNeX