Karşı pencerelerdeyiz. Farklı yönden bakıp aynı noktayı gören gözlerimiz var bizim. Sözlerimizde değil aradıklarımız. Hikayemizin bütününde saklıyız. Bir sokakta yan yana yürümekten ya da bir durakta birlikte beklemekten daha verimli kılar bu hal bizi. Düşüncelerimizin odak noktası isteklerimizin beklentisi olmak için neden yolumuzu teke indirgeyelim ki. Kavşaklar kölelerimiz biz de bunlara sahip birikintilerle var olma sürecindeyiz. Basit düşünebiliriz.
Yok olmak. Bir süreliğine. Kimse neden diye sormasın. Özlemesin, merak etmesin kimse. Gideyim ve her şey o AN geride kalsın.
Ufak hesaplar peşinde koşmayayım gittiğim yerde. İnsanlara dert anlatmayayım. Hatta konuşmayayım kimseyle. İçimdeki çığlıkları dinleyim ve eşlik edeyim uzun süre duymazlıktan geldiklerime.
"Sensin!" desinler bana "Sensin!".
Unutturdun kendini hapsettin derinliklerine.
Ve körleştin günden güne.
Normalleşmeye...