SİGARA DUMANIMLA EVRENE DAĞILAN KÜÇÜK BİR SİTEM ...

Hissettim ...
Ne acı ... fakat geçici ...
Hissettim ...
Ne tuhaf ... fakat yadırgayamayacağım kadar tanıdık ...
Hissettim ...
Bugün ...
Evet çok derinden hissettim ...
Birileri benden nefret ediyor ...
Hareketsizliğime, donukluğuma, sessizliğime, kendi içimdeki gel gitlerdeki yorgun düşüşlerimde tek başıma direnmeye, karşılamaya çalıştığım yaşantımda,
Hiçbir tepki vermeden öylece izlediğim, varlığını bildiğim birileri ...
Aynı havayı solurken ve bir yerlerde kesişen kader birliğimize rağmen ...
Birileri benden nefret ediyor ...
Küçüklüğümden beri etrafımda gelişen olayları belli bir sisteme oturtamaz garip bir algılama biçimiyle insanoğlunun karanlık yönlerini göremeyecek kadar kör gözlerle bakardım yaşama ...
Tıpkı şimdiki gibi ...
İşte sırf bu yüzden geç kalmış tepkilerim, yerine oturmayan taşlar misali ayağıma takılır şanslıysam tökezler aksi takdirde kendimi derhal kıç üstü yerde bulurdum ...
El uzatan pek olmazdı o zamanlar birkaç kişi dışında ...
Şimdi ise hiç yok ...
İşte hayat bu kadar zalim ve acımasızken ve tüm bu cümleler o birilerinin de ağzından dökülürken ...
Karanlığa çekilen ruhlarını dizginleyemezken ...
Üstelik paylaştığımız aynı karanlıkta seslerimizle birbirimize ulaşmaya çalışırken ...
Birliktelik üzerine ahkam keserken ...
Dünyaya isyan ederken ...
Gömüldüğümüz yalnızlıktan bir an olsun kurtulmak isteyip elimizi bir diğerine uzatırken ...
Beklentilere gebe kalırken ...
Karanlıktan aydınlığa çıkacak yolun sonunda hepimiz biraraya gelmek isterken ...
Işığı hep beraber karşılamak ve gülen gözlerimizle her defasında yeniden yeniden diye başlamak isterken günlere gecelere ...
Korkunç rüyalarımızı, tehlikeli düşlerimizi denize atıp, dalgaların bize umudu getirmesini beklerken ...
Zamanın istediği anda bizi ezip geçebileceği gerçeğiyle bu kadar yüz
yüzeyken ...
Taşarken, coşarken, kontrolü kaybedip yangınlar içindeki sınırları geçerken ...
Yanarken yandığını bile bilemeden ...
Sönerken, takılıp bir yerlerde geri dönemezken ...
Ufalıp anlamsızlaşırken tüm yaşamımız ...
Bir boka benzemediğimizi kendimize gizli gizli ağlayarak itiraf ederken ...
Pişman olurken ...
Pişman olup utancımızı nerelere gömeceğimizi bilemezken ...
Kendi pisliğimize bulanıp bu kadar aciz olabileceğimize şaşırırken ...
Sonra kendimizi yeniden bir yerlerde keşfetmeye çalışırken ...
Hep yeni temeller atıp bu sefer olacak yıkılmayacağım diye bağırırken ...
Yıkılmadığımızda da gururla böbürlenip egomuzun kıçını yalarken, yalatırken ...
Birilerinin benden nefret ettiğini hissettim ...
Hem de bütün bunları farklı zamanlarda bile olsa aynı şekilde yaşarken ...
Neden ... ?
Bir kader arkadaşım Desdamona bir yazısında şöyle demiş :
"Herhangi birinin senden nefret edebilmesinin tek sebebi, aslında sadece senin gibi olmak istemesidir. "
Doğru mu yanlış mı açıkcası bilmiyorum ... ?
Zaten bilmek de istemiyorum ...

Ben penceremden olup biteni izliyorum
Herkes kendiyle başbaşa ...
Tıpkı benim gibi ...
Ne sorgulayacak ne de sorgulanacak bir duygudur nefret ...
Onun da bir yoldaşı vardır : adı kibir ...
Tıpkı o çok sevdiğim filmde şeytanın söylediği gibi :
"Kibir en büyük günahtır ".
Günahlar işlenir ...
Günahlar izlenir ...
Peki tüm bu günahlar ne içindir ?
Ben iki pencere arası manik depresif günlerimde günah işlemek istemiyorum.
Sevdiğim mavi elbisemle siyah beyaz hayatımın bana sunduğu yolu sevgiyle, huzurla ve olabildiğince egoların, nefretin, kibirin ve bilmem daha ne kadar olumsuz, zarar ziyandan, yıkımdan, savaşlardan başka hiçbir işe yaramayan, insan olmanın gururunu, onurunu zedeleyen ve onu insandan başka herşeye benzeten durumların dışında kalmayı tercih ediyor ve varoluşumu tüm aydınlık ruhların, varoluşların uzun ya da kısa yolumda karşıma çıkacağı umuduyla, gökyüzü kadar mavi, aydınlık elbisemle yürüyorum ...

Herkesin yolu açık olsun ...

Artık hissetmeme gerek yok çünkü ...
Biliyorum ...
Birileri beni gerçekten seviyor ...