Karlı kasabanın küçük kızı ve gündüz düşleri

Bu ara bedenim hasta ve yorgun.Beynim ise şaşkın ,bilemiyor ne tarafından toparlayacağını durumu,tehlikeli birşeyler var şu sıralar gezindiğim sularda ,karanlıkta göremediğim ama beni an be an takip eden bir şeyler.
Pek kalkamaz oldum yataklardan ,rüyalara bıraktım gündüzlerimi ...
İnsan saatlerce rüya görebilir mi gündüz vakti bu kadar çok kendince ?
Bugün küçük bir kız oldum rüyamda ,kalın kar tabakalarının bulunduğu kuzey kasabalarının birinde piyano dersleri alıyorum ,bir yandan da korkuyorum sınavdan ,o gün öğretmenime hazırladığım parçadan çok emin olamıyorum galiba ve korkuyorum çaresizce.
Sonra her yeri bembeyaz görünen karlı kasabaya bakıyorum.
Kendimi köksüz hissediyorum ...
Sanki oraya aitmişim de kimsesizmişim gibi ...
Sonra şöyle düşündüm zihnimin
boş kalan bir yerlerinde :
Kasabanın kök salmamış çocuğu büyüdüğünde bu duyguyu hep taşıyacak ama bunu o zamanlardan bilemez.Bilirse zaten bozulur tüm denge ...
İnsanın kendini bir yere ait hissetmemesi ,yani boşlukta takılıp dünyayı incelemesi benim zaman yolculuğumda otuz beş yılımı aldı.
Kök salmaya başladığım zamanlar oldu tabii ... derhal yaşamın keskin yargılarıyla doğrandılar birer birer...
Ben dünyayı böyle bilmezdim ... Güzeldi ,sıcaktı ,sarandı ,kucaklayandı ,koruyandı ...
Yok yok yalan aslında bunların hiç biri değildi ,soğuktu ,karanlıktı ,kovalardı ıssız gecelerde ,alıp nereye götüreceğini bilemediğinizden kaçıp dururdunuz ,hani reklam sloganı vardı bir zamanlar "koş yoksa düşersin" işte tam da bu söz gibi yürümek değil koşmak lazımdı varolmak için.
Ben düştüm ... koşarken ,oysa ne kadar da sağlam koşuyordum kendimce ...
Ama ben düştüm ... Düşmek bir şey değil de ayağa kalkmak zor olanmış ,debeleniyorum ,hırçın bir ırmak gibi coşan duygularımla yaşamın içinde akamamanın verdiği sancıyla daha kötüleşiyor,zorbalanıyorum herkese ,herşeye...
Kaldırın ayağa beni diyemiyorum ,desen kaldırılar mı sanıyorsun ... serde gurur ... boşver gururu kalmış eski kitap kahramanlarının cümlelerinde ...
Bırakın ya kimin eli kimin cebinde ...
Ama kalkmak istiyorum delicesine bir an önce ...
Bugün gündüz rüyasında karlı kasabada korktum piayano sınavından...
Sırf bu yüzden bir anda büyüdüm , göçtüm sıcak yerlere
Buldum orada bir ağabey ve bir kızkardeş ...
Sonra onlarla rüyanın sonunu getirdim ,onlar denize giriyorlardı ...
Ben ise seyrediyordum donuk sisli gözlerle onları , denizi ,karlı kasabayı ...
Haa bir de piyano sınavı olan o küçük kızı ...