Yaratmak ulvi bir yetenek. Bende ondan olduğunu söyleme büyüklüğüne soyunmak istemiyorum. Çarpılırım diye korkuyorum da ondan, yoksa yaratmak da nedir ki yani 
Yine de, bazıları yaratır... Bazıları ise, sadece "yeniden" bir yaratır o yaratılmışlıktan... 
Yine de, bazıları yaratır... Bazıları ise, sadece "yeniden" bir yaratır o yaratılmışlıktan... Olive Oil’s Dilemma
Posted 07-10-2008 at 00:24 by alchemy
Sabah bulaşığını yıkıyorum. Akşamdan kalan salatayı dökmeden evvel suyuna takılıyor gözlerim. Limon suyunun üzerinde yüzen zeytinyağı kümeciklerine. Ayrı ayrı ama birbirlerinin sınırında duruyorlar, sayısız yuvarlaklar şeklinde. Yayılmışlar bir güzel… Adeta münferit…
Elime bir çatal alıp yağ kümelerine dokunuyorum. Nazikçe çekiyorum birini bir diğerine. Birleşiyorlar. İrili ufaklı bütün yuvarlacıklara yapıyorum aynısını. Kocaman bir yuvarlak oluyorlar.
Tabağı sallıyorum sonra. Ayrılıyor bu birleşiklik. Daha küçük kümeler haline geliyorlar, sanki limon suyu ile daha bir karışmış. Ama onunla ille de bütünleşik değil. Çatal yine giriyor devreye ve her ayrışmış kümecik, hiç itirazsız yine bir diğeri ile birleşerek daha büyük bir bütün oluşturuyor.
Homojen…
Çatalı suyun içinde çok daha hızlı hareket ettirmeye başlıyorum neden sonra. Karışımı çırpıyorum da denebilir. Yumurta çırpar gibi… Bir süre yapıyorum bunu…. Çıkan sonuca göre, o kadar karıştırma çabasına rağmen, gözlerim hala en az iki ayrı sıvı içeren bir karışıma baktığımı söylüyor. Zeytinyağı çok daha minik ve münferit yuvarlaklar oluşturmuş vaziyette, ama yine limon suyunun üst kısmında varlığını sürdürüyor.
Çatalın yarattığı fırtına dinip de ortalık sakinleşince, bu kez çatalı devre dışı bırakarak bakıyorum bu minik yuvarlaklara. Sessiz ve yavaş, birleşmeye başlıyorlar. Hepsi, hemen hemen tabağı ilk elime aldığım hallerine geri dönüyor. Şimdi yine minik ve nazik çatal darbeleri ile onları birleştirebilirim. Hiçbir sorun çıkmadan birbirlerini aynı şekilde kucaklayacak bu minik yuvarlaklar.
Çatal ne kadar uğraşırsa uğraşsın, ister nazik ister hoyrat ve buyurgan, limonu işin içine katamıyor. Zeytinyağı ile limon asla karışıp yek vücut olmuyor, olamıyor. Tek başlarına güzel ve anlamlı olduklarına zaten şüphe yok. Dahası birbirlerini çok iyi tamamladıklarına da… Ancak karışıp, yekvücut olup yeni, başlangıçlarından farklı ve daha fazla bir şey oluşturamıyorlar. Yapıtaşları ortak… Ama yapıları farklı…
Hep böyleydi zaten bu zeytinyağı, hatırlıyorum. Narsuyu, sirke ya da başka birşeyle de karışmıyor. Ondaki inat ve mağrurluk kimselerde yok. Olsa olsa başka bir “klazomenai”de üretilen başka bir zeytinyağı ile karışabilir. Belki o zaman diğerinin içinde ayrıksı kalmayacak, bütünleşik bir karışım yaratabilir…
Ancak salata da safi zeytinyağı ile yenmiyor…
Elime bir çatal alıp yağ kümelerine dokunuyorum. Nazikçe çekiyorum birini bir diğerine. Birleşiyorlar. İrili ufaklı bütün yuvarlacıklara yapıyorum aynısını. Kocaman bir yuvarlak oluyorlar.
Tabağı sallıyorum sonra. Ayrılıyor bu birleşiklik. Daha küçük kümeler haline geliyorlar, sanki limon suyu ile daha bir karışmış. Ama onunla ille de bütünleşik değil. Çatal yine giriyor devreye ve her ayrışmış kümecik, hiç itirazsız yine bir diğeri ile birleşerek daha büyük bir bütün oluşturuyor.
Homojen…
Çatalı suyun içinde çok daha hızlı hareket ettirmeye başlıyorum neden sonra. Karışımı çırpıyorum da denebilir. Yumurta çırpar gibi… Bir süre yapıyorum bunu…. Çıkan sonuca göre, o kadar karıştırma çabasına rağmen, gözlerim hala en az iki ayrı sıvı içeren bir karışıma baktığımı söylüyor. Zeytinyağı çok daha minik ve münferit yuvarlaklar oluşturmuş vaziyette, ama yine limon suyunun üst kısmında varlığını sürdürüyor.
Çatalın yarattığı fırtına dinip de ortalık sakinleşince, bu kez çatalı devre dışı bırakarak bakıyorum bu minik yuvarlaklara. Sessiz ve yavaş, birleşmeye başlıyorlar. Hepsi, hemen hemen tabağı ilk elime aldığım hallerine geri dönüyor. Şimdi yine minik ve nazik çatal darbeleri ile onları birleştirebilirim. Hiçbir sorun çıkmadan birbirlerini aynı şekilde kucaklayacak bu minik yuvarlaklar.
Çatal ne kadar uğraşırsa uğraşsın, ister nazik ister hoyrat ve buyurgan, limonu işin içine katamıyor. Zeytinyağı ile limon asla karışıp yek vücut olmuyor, olamıyor. Tek başlarına güzel ve anlamlı olduklarına zaten şüphe yok. Dahası birbirlerini çok iyi tamamladıklarına da… Ancak karışıp, yekvücut olup yeni, başlangıçlarından farklı ve daha fazla bir şey oluşturamıyorlar. Yapıtaşları ortak… Ama yapıları farklı…
Hep böyleydi zaten bu zeytinyağı, hatırlıyorum. Narsuyu, sirke ya da başka birşeyle de karışmıyor. Ondaki inat ve mağrurluk kimselerde yok. Olsa olsa başka bir “klazomenai”de üretilen başka bir zeytinyağı ile karışabilir. Belki o zaman diğerinin içinde ayrıksı kalmayacak, bütünleşik bir karışım yaratabilir…
Ancak salata da safi zeytinyağı ile yenmiyor…
Toplam Yorumlar 0
Yorumlar
alchemy ait Blog Başlıkları
- Sevgili (13-11-2008)
- Kapı Duvar (13-11-2008)
- Evlerinde Lambaları Yanıyor (II) (09-11-2008)
- Kestanenin Yolculuğu (08-11-2008)
- Evlerinde Lambaları Yanıyor (I) (24-10-2008)
