Özür

Dışardan söküp getirmiş(iz) yine bir salyangozu. Koymuşuz bir yoğurt kabının içine... Odanın çıfıt çarşılığı karşısında, ezilmesin falan diyerek (güya bir iyilik) atmışız dolabın üzerine... Belki haftada bir, belki iki haftada bir aklımıza geliyor...

O hayvancık mı dedi yani şimdi bize "alın beni" diye...? Orada öylece duruyordu o, onun bize ihtiyacı yoktu... Bizim ona vardı, aldık getirdik... Şimdi de bakmıyoruz... Gitmek ister miydi acaba yine geldiği yere...?

Hayır, duygusal kadın dünyamda bire bir de benzemiyorum ben o salyangoza... O salyangoza asıl benzeyenler, çocuklar... Söküp alıp zorla getirdiklerimiz... Ve sonra da bakmayı bir türlü beceremediklerimiz...

Bereket çok dayanıklı bu salyangoz, bize inat öl(e)medi daha... Fiziksel olarak yani... Duygusu var mı bilemiyorum ki...

Sakın kimse çıkıp saf zihinle bana "o hayvanın duygusu olamaz" falan demesin e mi...? Nerden biliyor ki? Hiç salyangoz olmuş mu?

Kendimde de zaman zaman nefret ettiğim bir özellik bu "korteks sapıklığı" zira... Nefret edilesi bir özellik! O kadar...

İlişkilerde ise, bir türlü bir salyangoz oluruz ama yine de... Bu salyangoz gibi olmayız; zira bu eve zorla girmedi o, aranmadı... Bazan biz salyangozlar, aranırız lakin... Bok varmış gibi, gireriz bir haneye... İçinde aç ve susuz kalacağımız... Haftalarca bizimle ilgilenilmeyecek, bulduğumuza şükretmemiz istenecek bir haneye gireriz... Bizi sadece karşımızdakinin bencil ihtiyaçlarının belirlediği... İşin kötüsü, sokak kapısı da çelikten yapılmış... Kim inecek hem 10 katı şimdi? Asansör düğmesine basmaya gücümüz de yetmez...

Teşbihteki kaçınılmaz hatadan nefret ederim hep, en güzelinde bile vardır... Olsun... Hatalı da olsa, konuma nasıl gelindiği değil de, nasıl hissedildiği önemli benim için sadece... O da şudur: ezik... O salyangoz da aslında şu an aynen bizim gibi işte: eksik...

Özür dilerim salyangoz... Sen şanslısın ama yine de, bunu bil...

Benden kimse özür dilemedi zahar...