alchemy

Demin bomboştu içim
Değil öfke, isyan,
Acı bile yoktu...
Sanki tükenmiştim,
Anlatamam, korkunçtu...
Ne olabilirdi ki çözüm
Şeffaf yuvada beyaz hayalden başka?
İçimdeki duyguyu öldüren bu zihni
Öldürmem gerekiyordu.
Katilim ben bu gece,
Bir cinayet işledim...
Şimdi leşime bakıyorum da,
İnanın çok iyi ettim...!

Acımak istemiyorum!
Demiştim ama, vazgeçtim...
Ben şimdi acımak istiyorum.
İçim kanarcasına acımak...
Kendime acımak istiyorum,
Acılarımla acımak...
Bir duygu kırıntısı aradım içimde bu gece.
Şefkat, sevgi hatta coşku değil,
Öfke veya isyân bile olabilirdi bu...
Herhangi bir şey işte...
Bir duygu ya, bir duygu!
Aradım...
Rastlayamadım acıya bile...
Katılmışım ben,
Sanki o bile kalmamış...

Teşvikiye'de sözün bittiği an

Ben senin yerinde olmak istemezdim çocuk...

Benim soğuğum dahi daha insaflı. Hiç değilse benimki: yok!

Seninki vardan yoka düşmek... Hele de bu yaşında...

İçim ağlıyor.

Zaman zaman düşünürüm kendim hakkında şeytani şeyler... Aklıma sonra hep küçük kızım gelir: "o daha çok küçük"... Evet. Küçükler ödememeli herhangi bir bedel!

Seni bir psikolog "gözetse"...

Sabah bulaşığını yıkıyorum. Akşamdan kalan salatayı dökmeden evvel suyuna takılıyor gözlerim. Limon suyunun üzerinde yüzen zeytinyağı kümeciklerine. Ayrı ayrı ama birbirlerinin sınırında duruyorlar, sayısız yuvarlaklar şeklinde. Yayılmışlar bir güzel… Adeta münferit…

Elime bir çatal alıp yağ kümelerine dokunuyorum. Nazikçe çekiyorum birini bir diğerine. Birleşiyorlar. İrili ufaklı bütün yuvarlacıklara yapıyorum aynısını. Kocaman bir yuvarlak oluyorlar.

Tabağı...

Gri veya yeşil… Buna bakıyorum, ikon gri mi yoksa yeşil mi? Yeşilse canlı adeta ve yanımda gibi, gri ise belki orada belki değil… Belki engellendim ve kimbilir ardında ne var…

Aynı filmin çok yakın versiyonlarını seyretmekten sıkıldım.

Battaniyemi koyuyorum sırt çantama. Bir şişe de şarap. İlle kırmızı. Ve tabi plastik bir bardak… Yeterince sigara var mı peki? Var. Cüzdan, kimlik…? Hepsi tamam… Yüksekteki bu ıssız yuvadan sıkıldım…...