|
BEN HEP UĞURLAYANIM
Bir tren garında bekliyorum hiç geleni olmayanım
Ben hep uğurlayanım gidenlerimi
Kimseler anlamadı bu koca yüreğin kırılganlığını
Dokunmaya çalıştılar göz yaşlarıma
Gözlerimi kanattılar bilemediler bilmesinler …
Gitmek için gelenlerin uğurlayıcısıyım ben
Bu kırılgan yüreğe inat mağrur duruşumla
Niye açtım ki çiçeklerimi gördüğüm ilk yalancı güneşe
Oysa ne kadar uzun beklemiştim baharı
Ayaz vurunca yerlere saçıldılar
Ayaklar altında ezilişlerini izledim sessizce
Kırılası ayaklar bilmedi değerini ezdi hepsini
Haykırmak istedim sustum çaresiz
Hak ettim bunu güvenmemeliydim yalancı bahara
Şimdi yanımda eski bir valiz içindeyse hatırlanmaya değer birkaç anı var
Kim bilir belki bir gün ben atlarım o trene;
Öyle yoruldum ki hep uğurlayan olmaktan
Ne bir el sallayan isterim ardımda ne göz yaşı
Bilirim peşimden gelir mazlum yüreğin ahı…
D.T.
|