Doğduğumuzda
Herkes bizi bekliyorken


Sadece Onların Mutluluğuna değer olmuştuk...

Bu değer bizdik...

Herşeyin kaynağı bu değerdi bizdik asıl olan...

Herşeyi yaşamaya hazır...

Giderkende adını gene bizim koyduğumuz ...
Karanlığa gidiyorum dediğimiz...

Onu yaşamayada değmez mi acaba ?

Karanlık...

Karanlık ...

Karanlık...

İnsanlar senden korkar olmuş...

"Çevremizdeki acıları bizim de çekmemiz gerekmektedir. Hepimizin ortak bir vücudu yoktur, ama ortak bir büyümesi vardır: bu ise, şu ya da bu biçimde acılar içinden çekip götürür bizi. Nasıl ki çocuk belli bir gelişim sonucu yaşamın tüm evrelerinden geçer(her evrede, istek ve korku bakımından bir önceki için erişilmez görünür aslında), yaşlanır ve sonunda ölürse, biz de bunun gibi(insanlıkla aramızdaki bağ, kendimizle aramızdaki bağdan güçsüz değildir) yaşadığımız dünyanın tüm acılarından geçerek gelişiriz. Bu konuda adalete yer yoktur, acılardan ürkmeye ya da acıları üstünlük diye yorumlamaya yer yoktur."
Franz KAFKA