Her şey insanı sürekli gagalayıp deliyordu. ve hiçbir şey ilginç değildi. insanlar kısıtlayıcı ve tedbirliydiler, aynıydı hepsi. ve bu g.tlerle ömrümün sonuna dek yaşamak zorundaydım. tanrım, hepsinin kıç delikleri, seks organları, ağızları ve koltuk altları vardı. sıçıyor ve konuşuyorlardı ve at boku kadar can sıkıcıydılar. kızlar uzaktan iyi görünüyor, güneş elbiselerinde ve saçlarında parlıyordu. ama yakınlaşıp ağızlarından akan beyinlerini dinleyince silahlanıp yeraltına gizlenmek istiyordum. mutlu olmayı asla beceremeyecek, asla evlenemeyecek, çocuk sahibi olamayacaktım. allah kahretsin bulaşıkçı bile olamıyordum.

c. bukowski

bunu gibi işte yaa

Bazıları Delirmez

bazıları hiç delirmez / ben, bazen koltuğun arkasında / 3-4 gün boyunca yattığım olur / orda bulurlar beni / melaikeymiş derler / sonra gırtlağımdan aşağı / şarap döküp göğsümü ovarlar / yağ serperler üzerime / sonra kükreyerek kalkarım / atıp tutar, köpürürüm / onlara ve evrene küfreder / bahçeye kadar kovalarım / sonra kendimi çok iyi hisseder / tost ve yumurtanın başına otururum / bir şarkı mırıldanıp / aniden / pembe besili bir balina gibi / sevimli olurum
bazıları hiç delirmez
ne korkunç hayat sürüyorlardır
allah bilir

charles bukowski