Saçmalık hepsi. Gün ağardı. Sevgilimi özledim ben. Hayatta asıp kesmeyi değil, kendim olma muktedirliğini özledim. Kimseye dokunmadan, sadece kendime dair...

Her gece kendimde yarattığım tahribatın sonucunu bilip de buna yine de bile bile gömülenlerdenim.

Olamaz mıydı yani başka türlü? Pekala da olabilirdi. Hala daha da olabilir... Neden olamıyor peki?

İnsanlar yüzünden!! Ha haaaa... Maarif bakanı gibiyim: şu okullar olmasaydı...!! Ne biçim idare ederdim ama!

Bildiğim tek şey: yaşlanıyorum... Zaman uçuyor... Bildiğim tek şey bu şimdi... Başka bir sürü şey daha biliyorum, ve hepsinin de sadece bir hikaye olduğunu...

Her nefeste ölüme 1 daha yaklaşıyorum. Her kaçırdığım zarar. Zaten ötesi var mı yok mu belli değil ki...

Huzur istiyorum, o kadar...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor