Attila İlhan deyince aklıma soran, sorgulayan, akılcı yanıtlar arayan, sormaya sorgulamaya teşvik eden, büyüklenmeyen, derin, duygulu, takdir edilesi bir şahsiyet geliyor... Onun da peşine "acaba eşcinsel mi?" diye takılan sığlıkları gördükten sonra daha bir sevdim onu... Çöp gibi bir oğlandır duygularında tutsak, eflatun gözleri bir grog kadehinde unutmaya çalışır, birkaç yaşamak çıkartır yaşamasından ve bilir ki yerini uysal birine bırakmalıdır... Sonra gün gelir, A.İlhan ölür... Onu okuyanı ise asla bir uysallıkta bırakmaz ama... En sevdiğim usta şairlerdendir...

Vefa

Geldin değil mi masama sanki hissediyorum
Geldin ve oturdun ne bir ses ne de yorum
Sana iyice baktım evet çok gözlüklüsün
Eflatun gözlerime baktığını görüyorum
Yanaşamam bile yanına ben yazarken
Ben ne kadınlar’dan biriyim sadece
Her sonbaharla bir yağmur giyinen
Her sonbaharla soğuk ve ayaz
Yanaşamam bile yanına ve kızarım
Sahi sen neden hep bendekileri söyledin
Buna hiç hakkın yoktu ki senin
Ama döner dolaşır sana demir atarım
Yaşamışlığımdan birkaç daha çıkartırım
Yanlış da olsa hep sensin benim limanım
Yollar hep sana çıkıyor sen bunu bilmiyorsun
Haydi şerefe sana da bir kadeh koydum,
Koyduğum şişe rakı ama seninki grog olsun
Sen eflatun gözlerime bakarken
Ben yazacaklarımda kayboluyorum
Ama korkma bu kurtlar sofrası değil
Ayıpsızdır burası korkma ellerin kirlenmez
Haydi öyle bir ayıpsız yaşamak düşünelim
Asi ve apaşım sen kadar kuralları bozuyorum
Sen bunu zaten biliyorsun bunu bildin de geldin
Gözlükler arasından bana bakıyorsun
Hesapsız rüzgarın saçlarımı okşadığı gibi
Gün bir gün gelecek bak geldi ve öldüm diyorsun
Benim de günüm gelecek ben de biliyorum
Ben ise sana mecburum
İşte sen bunu bilmiyorsun.

A.A. Eylül 2007

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor