Şimdi yalnızlığın en tenha kışındayım..
Şimdi yalnızlığın en tenha kışındayım..
Yalnızlığın kraliçesiydim derdim kendime bir zaman diliminde..
Sanırım şimdi yalnızlığı kendi seçen köhne bir limanım..
Gözlerimde yaşanılmış yitirilmişliklerin acısı silinmeyen..
Damla damla iner bazen gece boyu susmak bilmez..
Bazen usul usul, bazen deli boranlar misali..
Bir sızı yüreğime vurulan bıçak darbeleri gibi..
Gizliden bir ateş yanar kanayan yaralarımda..
Neden dir bilemedim..
Her yeni güne umutla başlamak zor bana..
Şimdi yalnızlığın en tenha kışındayım..
Bedenimde, ruhumda arınmış olsa keşke..
Her gece aynı kabusla uyanmasam güne..
Uyumak istemiyorum artık göreceklerimden korktuğumdan..
Bir isyan ki dudaklarımdan dökülen..
Bir ağır yükkü altında ezildiğim..
Bir tek ben bilirim yaşadıklarımın acısını..
Ölümle son bulacak sancılarımı..
Bir tek kurşun kaldı elimde..
Oda çekilmezliklerin tek kaçış yolu..
Şimdi yalnızlığın en tenha kışındayım..
Gidiyorum sonsuzluğa adım adım..
Hoşçakal bile demeye vaktim olmayacak biliyorum..
Sadece gözlerden akan bir kaç damla yaş uğurlayacak beni..
Geride kalanlara bırakılmış ayıklanmış bir kutu kalacak..
İçinde kurdelelere tutturulmuş kurumuş tomurcuk bir gül, dikenleri ve yaprakları..
A.K.
"Vous pos Lome je, en tant que mon amour,Mais cependant, merci de vivre I' amour je"
|