Tanrısal paradokslardan kesin cevaplar çıkarabilmek için öncelikle tanrıyı algılayış biçimlerini irdelemek, bu bağlamda tanrıyı sorgulamak gerekir diye düşünüyorum. Filozofun sormuş olduğu soruların hitap ettiği tanrı biçimi, tanrıyı somutlaştırır(fakat kendisi somut değildir) bundan dolayıdır ki tanrıyı çürütür. Öte yandan filozofun sorduğu mantıkla tanrının bir insan modeline benzetildiği, elinde güç olan veya biryerlerde var olan bir güçmüş gibi algılanmasına sebep olur.

Fakat, pek çok tanrı algılanış biçimleri vardır, vahdeti vücut, panteizm vs.vs. dolayısıyle filozof olsa olsa zaten var olmayan birşeyin doğruluğunu ortaya koymuş olur. Tanrı algılanış biçimleri açısından soru okunduğunda ki sorunun başında mantıksız olduğu ortaya çıkar (bkz.vahdeti vücut)

Örnek:

Yücelerden yüce gördüm
Erbabsin sen koca tanri
Alem okur kelam ile
Sen okursun hece tanri

Asi kullar yaratmissin
Varsin söyle dursun deyu
Anlari koymus orada
Sen cikmissin uca tanri

Kildan köprü yaratmissin
Gelsin kullar gecsin deyu
Hele biz söyle duralim
Yigit isen gec a tanri

Yigit olanlar anilir
Filan oglu filan deyu
Ne anan var ne baban
Sen benzersin piçe tanri

Kaygusuzum der yaradan
Günde ücyüzbin curadan
Kaldir perdeyi aradan
Icelim bilece tanri.

Kaygusuz Abdal

Alevi-Bektaşi kültürünün kurumsallaşmasında büyük rol oynayan, halk ozanı Kaygusuz Abdal'ın bu şiiri, sıradan bir okunuşla farklı anlamlara çekilebilir fakat bu şiirin altında bir felsefe yatmaktadır.Kaygusuz bu şiirinde klasik tanrı anlayışını eleştirip, tanrı-evren-insan üçlüsünü bir olarak görüyor ve birbirinden ayırt etmiyor. Tanrının evrenden ayrı bir varlık olmadığını, yani filozofun sorduğu soruya cevap verecek olursak, o şekilde sorduğu bir sorunun cevabı olamaz, çünkü öyle bir tanrı yok.

(mu?)

Ve aptallar dünyanın bütün bilgelikleri ile alay ederler...