Uyku, ben uyanıkken adeta benim için yaratılmamış... Uyurken de uyanmak aynı şekilde... Tatminsizlik çok derin... Ne yapsam tatmini ya olmuyor ya da çok kısa sürüyor... Ve bundan dolayı, mutlu ve huzurlu bir uykuya dalamıyorum... Bir şey arıyorum, ama ne? Her bulduğumu sandığımda, elime alıp baktığımı, "yok, bu da değil" diyerek aldıklarım denizine geri bırakıyorum... Böylece her zaman, ne istediğini bilen değil, ama ne istemediğini bilen oluyorum... Bunları serbestlikle dışa vuruyorum, o kadar çok bir "ne istemem"ler veritabanım var ki, okuyan tarafından "bir bilen" oluveriyorum... "Bilmek mutsuzluktur" şeklinde imzalar atıyorum sonra bu bilmemekler silsilesinin içinde... Beni onaylayan başlara bakıyorum... Bir bilmemekten ve aslında bir bilmemenin mutsuzluğundan bu şekil bir mutluluk türetmeye çalışıyorum... Ve yine aynı tatminsizlik noktasına vardığımı anlıyorum, çünkü artık bundan da mutlu olmuyorum... Makarayı başa sarıyorum... Tel sarar...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor