icmek (bkz.gif aci tebessum) bukowski gibi dusunuyorum bende, insanin gercekden kendini ise yaramaz ve sersem gibi hissetmesini engelleyen tek seydir icki. oyle aksamlari sicacik evim sicacik koltugumda ickimi yudumlamak tarzinda umit verici yazilarim olmayacak elbette zira ben bir haymatlosum, aidiyet duygusunu unutmuslugum bu yuzdendir ve oyle kadehlerden sicacik tebessumlerle alinan kucuk dublelerden bahsetmiyorum, geberene kadar icmek, kusarken katrelerin karisabilmesi kusmalarina, hayati ogurmek o lavaboda, icinde ruhunda ne varsa ogurup cikarabilmek sonra yatagina nasil gittigini bilmeden uyanivermek,beni mutlu eden tek sey hatirlayamadiklarimdir, boylede bir ironidir bu :) sanirim bu yuzden icmek beni mutlu ediyor zira hatirlamam ictigim anlari. zaten hayat "aaa ben bugunu daha oncede yasamisdim" dejavusu degil mi son yillarda.

beyoglu'nda bir paragrafin içindeyim..senden önce bulurlarsa beni, süpheli bakislarimi kanima batirip imla edecekler beni...