annemle gittiğim ve annemin üç seferin birinde burası eskiden ne kadar büyüktü yol mol derken el kadar bıraktılar diye başladığı üzgün anlatımına neden olan, her gittiğimde pamuk şeker ya da kağır helva yediğim, çocuklardan bana bi türlü salıncak sırası gelmeyen, ne hikmetse bende çeşmesinden hep su içmek isteği uyandıran ama her zman susamamış olduğumdan içmediğim, dinginlik yaratan park.
şimdilerde dinginliğin yanında hüzündekatan yer, kuğuların, ördeklerin sayısının azalması, kirliliği vb nedenlerle herşeydeki yıpranmışlığı hatırlatan bir yer daha olan park....