Sûkunet farklı bir gönül terbiyesi ister.
Ama ben her daim "sinirli" tarafı içten bulmuşumdur.
Üstelik duygularını dışa vurabilen taraf insanîdir, yüce bir yaratığı oynamaksa insanlıkdışı bir cübbeye sarılmak. Bazen insan kendi derdiyle öylesine meşgul oluyor ki -ah! ne büyük kibir- mecali olmuyor cübbenin altından seslenmeye.
Gün gelir, o cübbenin altında çürümeye de yüz tutar bu büyük "erdem".
İş işten geçmiştir, çürüyen bir şeyi asla eski tazeliğine geri kavuşturamazsınız ki.
Lakin en insan olabilen taraf da bilmelidir ki, öfkenin bedelini her daim ödeyebilecek bir gücü de içine işlemeli.
Bilinenin aksine ben sessizliğe çok olumlu ve saygın bir değer atfetmiyorum.
Ne demiş Atalar "sessiz atın çiftesi pek olur" derken; zaman zaman enerjinizi boşaltmazsanız, içinizdeki büyük gaz sıkışarak birikmeye devam eder; bing bangdense, küçük boşaltımları yeğlerim...)