|
Doğru Olan…
Doğru olan, kum atmaz gözlerine,
Uyku ve ölüm yalvarır sana onu almak için,
Çünkü senden bir parçadır ve her acının öğrencisi,
Doğru olan, taşını iter mezarın ötesine.
Alabildiğine derinlerde ve solgundur doğru olan,
Tohumda, yaprakta ve tembel bir dilin yuvasında,
Bir yıl, bir yıl daha ve bütün yıllar boyunca
Doğru olan, zamanı yaratmak yerine ödeşir onunla.
Doğru olan saçlarını ayırırcasına bir çizgi çeker yeryüzüne,
Tarayıp atar düşleri, çiçekleri ve ısmarlananları,
Giderek dolar tarağın dişleri, koparılmış yemişlerle dolu,
Saplanır sana ve içip bitirir bütün sende kalanları.
Doğru olan, hareketsiz kalmaz,
Belki de onca her şeyini ortaya koyduğun
Yağma seferine kadar.
Onun kurbanı olursun, yaraların açıldığında;
Aslında ele verir seni, başına gelenler.
Ay yükselir, beraberinde buruk içkilerin tadıyla.
İç kendi payını. Acıtan bir gece başlar.
Tek bir dal olsun, kurtarılamazsa,
Atıklar güvercinin tüylerini yolar.
Zincirlerin ağırlığıyla kenetlenmişsin dünyaya.
Gelgelelim doğru olan, çatlatır duvarları.
Uyanırsın ve yolunu bulmaya çalışırsın karanlıkta,
Yöneldiğin, kimsenin bilmediği bir çıkıştır…
Çv: Ahmet Cemal…
|