Hiçlik sonrası bir kargaşa.
Bir hiçlik ardından gelen kaos
Sonrasında görünen tek şey "Bir Hiç"

Kum gözlerime kaçtı,
ve peşi sıra sulandı
gözlerim, yaktı yüreğime
düşen bu kargaşa beni.

Yüzümü gösteremem,
İnsan olunca gelirim,
diyen ses; ne anlatmak
istiyordu bana kestiremedim.

Güneşin pencereme şavkıdığı zamanlarda,
her sabah yeni bir güne başlarken,
Güneş bile; oraya ne zaman,
niçin, nasıl çıktığını bilmiyordu?
Galiba sorunsuz, sorgusuz askıntıydı orada.

Görevlenmiş ve hizmete düşkündü güneş.
Gülümsese de her sabah olmadı.
Dudağı aralanmadı,bişey demedi son demde
Neden suskundu bilinmiyordu.
Acaba yokluğumu, yoksa onda ki
hiçliğimi onu susturuyordu böyle.