herkes bir yerden bir yere yol alıyor hayatta... aşkta, işte, gündelik ilişkilerde vs vs... başlanan yerde kalmıyor hiç bir şey... yolculuk hali hayatımız... yolculuk sırasındaki durumumuzla çok ilgili olsakta nereye kısmını boşluyoruz... aysberge çarptığımızda geç kalınmış oluyor...

edward de bono'nun bir hikayesi vardır bu duruma uygun...

bir gemi getirin gözünüzün önüne. ışıkları söndü sönecek soluklukta... makineleri tekliyor durdu duracak... dümeni tutmuyor... kaptan alkol komasına girmiş... mürettebat moralsiz yolcular berbat servisten bezmiş haldedir...
derken yardım çağrıları yerine ulaşır ve gemiye yardım ekibi helikopterle indirilir...
gemi görevlilerin morali yerine gelir yolculara servis düzelir makineler onarılır... gemi ışıl ışıl olur...
gemi yolunda tıkır tıkır ilerlemektedir...
amaaaa...
hala yanlış rotada ilerlemektedir...

ve bono derki bu noktada 'hayatımızda işleri yoluna soktuğumuzu düşündüğümüz zamanlarda ortaya koyduğumuz tablo genellikle budur... arızayı tamir ederiz bozuk düzeni düzeltiriz ama gittiğimiz yönü hiç tartışmayız...'


iyi gidiyoruz... belki keyfimiz yerinde...
tamam da aslında nereye gitmek istemiştik?


(haşmet babaoğlu'nun bir dergi için yazdığı eski bir yazısından bölünerek yazılmıştır... internet üzerinden kopyalanmamıştır...)