"İnsanın yeryüzünde rahatını kaçıran gizemlerin" ardından bu gizemleri telafi edecek, onaracak ve sağaltacak bir "çoban" arayışı yüz yıllardır varlığını korumuştur sanırım.
«Sızlanma», kanayan yarayı büsbütün azdırma hazzı adınadır. Aslında kimseden kötülük görmediğini bile isteye inanan sürüdekiler; asık suratlı, gücenmiş ve haksızlığa uğramış gibi bir ifade takınabilirler, bunu en çok da sürüdeki diğerlerini etkilemek için yaparlar; ah "zevk veren bir güceniklik" hali...Bu gruptakiler özgürlüğe kavuşmak yerine tutsaklık için yanıp tutuşurlar, özgürlük onlar için bir ruhsal külfettir, böyle bir çaba da zahmetli ve gereksizdir, iradelerini "çobana" teslim etmek de en akıllıca tavırdır onlar için, kendilerini çobandan daha akıllı buldukları da olur böylesi kurnazlıklarının arkasında içten içe. Teslimeyetle önderlerini sıklıkla terk eden, arkasından vuran, menfaati uygun düştüğünde makas değiştirenler vardır. Neşeli bir duyarsızlıkla aşağılamaya başlarlar böyle durumlarda, artık çobanları onlara arzu ettikleri "mucize"yi verememektedir ve başka sürülere katılmak için başka diyarlara göç ederler.

Bir de şu varyasyonu vardır; sürü'den hissetmediklerini defaatle belirtip, sürünün yaptığı hemen bir çok şeyi onaylayıp bilgiçlik taslayanlar; bu kişilerin çoğunlukla "çoban" olmaya niyetli yüsek zeka ve anlayış sahibi tavırları gösterişle ve abartıyla devam eder; sürüyü anladığını, yeri geldiğinde sürü adına kendini öne attığını, ve onların içlerinin ferah olması için mutluluk vaddettiğini tekrarlarlar.

Nihayetinde sürü, rûhi emeği her daim dışlayıp, kendilerine öğretilen normları kabullenir ve bu kurallardan kendi menfaatlerine uygun düşenler adına yığın halinde mücadele verir ve "av"larını parçalamaya gayret gösterirler.

Nietzsche amcamızla bitireyim;
"Kalabalıkların hakimiyetinden daha tiksinti vereci bir şey olamaz."