nasıl geldin benim yüreğime..o kadar bensinki sanki zaten vardın..sadece ortaya çıkmadan bekliyordun içerimde..tam beni bana göstermen gereken zamanda çıktın içerimden..kendimle yüzleştim..senle.

kendimi seviyormuydum bu kadar? ya da sen mi bana beni gösterirken güzeldin..

ben benden gidermiyim? sen benden gidebilirmisin? korkuyorum gidersin diye..nasıl olcak o zaman..seni görememek kendimi hala saklamak gibi..ikimizinde bir yanı var görmek istemediğimiz, hiçbir zaman da ortaya çıkmasını istemediğimiz..bu bizim çirkin yanlarımız mı?..peki ne zamana kadar güzel durabileceğiz..

kendimden gitmek istemiyorum..bırak kalayım bu kıvamımda....ya da istediğin zaman gidebilirsin..kendimi hür bırakmam gerekir..ama bil gidişin bile güzel kalır bende..hep güzel kalırsın..hep kalırsın....ben yine seni çekerim içerime soluklarımda..yine senin sağlığım için koyduğun yasaklarına uyarım...istediğin kadar uzağa git..istediğin kadar bitir..ben seni yaşarım, beni yaşatırım böylelikle..

...

sonra avutma oyunları oynarım kendime, "zaten yalnız değilmiydin?" diye, "insanoğlu hep yalnızdır, yalnız doğup yalnız ölür" diye..çokta iyi oynarım ben bu oyunu sen merak etme..

...

sonra da basit yazılar yazarım kendime.
böyle senle, benle, bizle yaşar giderim..

...
...

ama;
nasıl dokunurum kağıda kaleme..gölge'm nasıl oluşur ışığı olmadan..gölge'm nasıl konuşur ışığı olmadan..nasıl yansır kağıda kaleme..nasıl görür....
o zaman hep karanlığı mı didiklicem..onu mu konuşturucam..o zaman hep kötülük yazmazmıyım..

taraflı bakarım o zaman karanlığıma.."anlam daha çok bunda" derim.."karanlık gizliyor" derim..daldıkça bulurum..ya da bulduğumu sanar yazarım..

...

daha olacaklar çok galiba..ama yazasım da yok..
bırakabilsem ya şu kalemi elimden..
bi bırakabilsem..


-gölge'li-

.b/s/en s/b/enim

.!/?/!

.gölge'li_