ölümün kokusu enssemde..hiçbir şey bugünü bana geri veremicek..bugün öğrendiklerimi asla atamıcam beynimin bir köşesine ve hep bugünle yaşıcam...aklım darma dağın..ölümle bu kadar dalga geçerken nerden bilebilirdim ki azrailin orağının bu derece somut olabiliceğini..korkmuyorum..en azından korkmamak istiyorum..ama o karanlığa varış tüylerimi dikletiyor...henüz 19 umdayım..belkide bazı şeyleri tanımlamakla çok zaman harcadım...ya meraktan yada...danmış cidden hayat böyleymiş..sorgula dur..peki elinde kalan kocaman bir karanlık...artık ölümü tanımlamak istemiyorum ondan deli gibi kaçmak istiyorum binlerce kez tecavüz edip ayağını kaydırdıktan sonra üstünede tepinmek istiyorum...ama bugün öğrendim ki o kadar güçlü bir bünyem yokmuş...bedenim iflas ediyor,tüm organlarım beni satıp yokoluşa sürükleniyor..ve ben sadece ağlayabiliyorum,gözlerimin altında mor halkalar oluşturdum..hala yapabiliceklerim var demek yerine, somutluklara sürükledim kendmi...hiç bir hayalim yok..keşke bi kaç tane ekseydim içime...hayır,hayır henüz vazgeçmiş değilim...sadece en kötüsüne hazırlanmak istiyorum...ama kötüsü için bile belirli planlara iştirak ettim...belkide türbana bularım zavallı saç köklerimi,küçük insanlar bana bakıp kendi anlamlarıyla beni sevebilsinler diye..meğersem insan nasılda muhtaçmış sevgiye.....cidden bu ölüm korkusu bana herşeyi yaptırabilir mi?bilemiyorum,yarını görmek çok zor şuan için...sadece ağlıyorum,elimden hiç bir şey gelmiyor...
bak yüzleşiyorum seninle ey ölüm...kabul ediyorum varlığını....ama emin ol sen beni yenemeden ben yenmiş olucam tüm uzuvlarını....

Sizi tanımıyorum! Sizin yasalarınızı, nizamınızı, kuvvete dayanan yetkinizi tanımıyorum! Bu yüzden asın beni!


Louis Lingg