dökelim dökebildiğimiz kadar içimizi tabi ki. insan paylaştıkça varolduğunu hisseder.
bügün yaptığım bir aptallığı anlatayım hafiften;
şeffaf bir kapının arkasından bir arkadaşımı gördüğümü sandım arkası dönüktü ve tam yanında da benden hoşlandığını bildiğim biri vardı. gidip tam ağzıma gelen küfürü arkadaşıma edecekken birden o arkası dönük kişinin arkadaşım olmadığını farkettim. ve ehem... şey diye kaldım. ağzımı açtığım için artık çok geçti ve ben sadece saat kaç diye aptalca bir soru sordum
