maria´isimli arızadan alıntı

Yazı «sembol fetişizmi» üzerine.
Engin Ardıç'ın ardılından ötürü de tepki duyulabilir bir yazıdır. Ama ben öz'ü almaya heveslilerdenim. Yazının ana fikrine de katılıyorum.
Perihan Mağden'in 'Kanlı Bayrak' makalesini okumalarını diliyorum burada Engin Ardıç'a yuh çeken arkadaşların. Yazıda tek katılmadığım husus simgelere tapmanın bir tek bizim ülkemize mal ediliyor olmasıdır; kapitalizmin sömürdüğü tüm ülkeler afyonlanmak için «din, milliyet, vatan» üzerinden uyuşturulur ve bu kavramların sembollerini takdis ederler.
Ve Yavuzant sıklıkla düştüğümüz hatalardan birine siz de düşüyorsunuz nicedir; fikrinizi açıklarken önden beyanat verip yanlış anlaşılmaya mahal vermemesi için açıklamalar yapıyorsunuz, bu burada özgürce tartışılabilecek bir zemin hayal eden tüm arkadaşlar adına sıkıntılı bir durumdur, fikirlerimizi açıklarken aslında ne kadar milliyetçi ne kadar Atatürkçü ne kadar dindar ya da ne kadar ateist olduğumuzu söylememize gerek yok; söylüyorsak bu diğerlerinin bizim üzerimizdeki baskısından kaynaklı bir kaygıdır... Şu sözü biraz düşünmenizi tavsiye ediyorum; daha sonra tekrar konuşuruz elbette bunu; "Faşizm konuşma yasağı değil, söyleme mecburiyetidir". Roland Barthes.

Ve High kopyala-yapıştır bir makaleye (başlıkla da olsa) "yuh" çekerek ilk kez yorumunuzu katmışsınız, şaşırtıcı...)