|
yukarıdan sarkıtılan iplerime uzatamadığım bir makas gibi varoluşum. herseferinde dönüp dolaşıp tosladığım bir duvar gibi sözcüklerim. bir apartmanın tepesinden kendimi bırakamamak gibi yaşamak (her türlü kirliliğine küfretmeme rağmen değiştiremediğim ve kul köle olduğum...) saplantım. elimde avucumda kalana sımsıkı sarılıp ayakta durabilmek tek direncim. ve elbet mutlaka bir gün'e sıkıştırdığım umudum... hepsi geçecek sık dişini diyerek elektrik verilen bedenimin kurtulamayacağını bile bile devam etmesi için yalvarışım hayatta kalabilmek. çelişki....
Kim dikti bu gökdelenleri
Ve neden en tepesindeyim sorgulamalarını bırakıp bir kenarı
Açıp kanatlarımı süzülüyorum şatoma doğru
Sakinliğime... Sakiliğime....
|