sabah uyandığında kendisini böcek olarak gören gregor samsa aslinda kitabın(dönüşüm) okuyucusundan başka bir kişi değil kanımca. çünkü kitabı okurken olaylara grgor samsa olarak bakıyordum ve bu beni müthiş etkilemişti. aslinda kafkanin yapmaya çalıştığıda bu zaten aslinda ortada bir böcek yok böcek olan okuyucu...
benzer bir durum orhan pamukun yeni hayat romanında da var. kitabı okumaya başladığımda romanın kahramanının okuduğu bir kitabın dünyasına girip yaşadığı serüvenleri anlatırken kitabın sonlarına doğru kahramanın okuduğu kitabın aslında benim elimdeki kitap olduğunu sonucuna varmıştım.
“Durumun zalim pençelerinde
Ürkmedim yada bağırmadım yüksek sesle
Kader sopalarını vururken
Başım kanlar içindeydi ama eğilmemişti
Önemli değil, kapının ne kadar dar
Defterimin cezayla ne kadar yüklü olduğu
Kaderimin efendisiyim
Ruhumun kaptanı.”
William Hanley