artık sen

tek başına mermisin...
titrek bir namlu yatağında
kendini bir özlemden çıkarıp vurmaya hazır...

artık ben

çölde kum
serap düşkünü fakir,
yokluğunda bitâb
ha varım
ha yokum

yani biz

kısmetini kırpıp hayatın,
göz göz odalar yapmışız...
hapsetmek için anlamsızlığı,
bir otogarda terkederken kendimizi
gittiğimiz yere hiç varmadığımız,
gördüklerimize hiç bakmadığımız olmuş...

artık sen
artık ben

iki yarım hecesi aynı kelimenin,
aynı eksikliği taşıyan iki imla hatası
yani sen ben,
hep aynı telaş işte...
hani sevsem desem seni
çıkarmak gerekir ki yüreğimi,
ne dayanır vicdan
ne gözün tahammülünde...

ve sen
ve ben

sonu değiliz bir şiirin...



gölge

.b/s/en s/b/enim

.!/?/!

.gölge'li_