dayanılmaz bir sancı. ne çıkacağını kestiremiyorsun. var birşeyler evet. ama nasıl açıklanıldığını bilmiyorsun. neyin açıklaması olduğunu da bilmiyorsun. ama çok önemli! çatlıyorsun..öncekinden daha da kelimelisin. toparlayabiliyorsun artık söylemek istediklerini..

herkesin boyun eğdiği herşeye karşı dimdik itirazdasın. sevgi, din, tanrı, kural..bunlar seni bağlamıyor. cahil ve sadece alışılagelmiş olduğu için benimseyipte daha sonra bunları kesin doğru ya da gerçekmişçesine savunmaları seni çıldırtıyor..onlara neyi nasıl anlatabilirsin ki..onların küçük ve düşünemeyen, ve küstahça eleştiri duymak istemeyen beyinsi kafalarına ne anlatabilirsin ki..onlar statik, basit..herkes aynı! gözleri ve beyinleri kapalı!..sen 'aydın'sın..onlar bilginin karşısında ukala davranarak egale etmeye çalışıyorlar.cahiller! zavallılar! bu insanımsı canlıları yoketmeli! ..

ya da alıp karşına konuşmak..ama korkarlar.çünkü konuşulursa, öğrenirlerse şimdiye kadar ki bütün doğru saydıkları herşey yok olacak.görecekler bir yalan toz bulutunun içinde yaşadıklarını.ve bu insanların yaşama sebebi sadece bu toz bulutu! eğer bu toz bulutu dağılırsa anlamları kaybolacak ve yolunu kaybeden bir karınca gibi dolanıp en sonunda ezilecekler.hiçbir söylem duymaya tahammülleri dahi yok korktukları için..

yalnızlığın budur! sığ'ların arasında kalmak! onlar anlamlarının anlamsızlığını ölünce görecekler.hepsine güleceksin. insanlık seni ve senin gibileri 'şimdi' değil, sonsuz bir 'şimdi' zamanında anlayacaklar!


gölge'li

.b/s/en s/b/enim

.!/?/!

.gölge'li_