Herkesten farklı olma düşüncesi ile sevmeyiz ama sevdiğimiz zaman herkesten farklı oluruz.Sadece o iki kişiye ait olan ve belkide bu hayattaki en iyi mülkiyet sayılabilecek o güzelim paylaşım yaşadığımız zamanın ve ortamın dayatmalarıyla karşı karşıya kaldığında bir anlamda sınanır sevgimiz.Her iki tarafın bu ilişkiye verdikleri, ilişkinin geleceğini de belirler.En fazla veren en fazla yıkılır bu durumda ve en fazla hata yapan konumuna düşer,başta en yakınları olmak üzere kınanır da.Bir tarafta garip bir çelişki de vardır.İlişkiyi devam ettirmek için gerekli olan araçlar ki -çoğunlukla dünyaya aittir bunlar- iki insan arasındaki sevgi birbirine taban tabana zıttır.Sevgiyi dönüştürmeyi başaramazsak yıkılması kaçınılmazdır.Ben dönüştürme taraftarı değilim.Yıkılsın,ve o yıkıntının içimizde oluşturduğu derin dehlizlerde hiç durmadan ışık hızından daha büyük hızlarla aşağılara doğru çakılalım ama kimse bilmesin bu durumu.Hakkımız yok kimseleri üzmeye.Kendimiz yeteriz.