|
ruh halimi? ruhumun hali ne alemde acaba evet durup beklemeliyim uzunca bir süre ki ruhum bana yetişsin. çok hızlı gidiyorum, hissedemeden, özümseyemeden, yaşayamadan koşuyorum. nereye koşuyorsun demeyin bana doğduğumda itildim bu yarışa ve finish ufuk çizgisi gibi tam yaklaştığımı sandığım sırada uzaklaşıyor benden, bitiremedim bu yarışı , sonunda da hiçbir şey yok bu yarışın koşarken farkına vardım bunun ama hala koşuyorum hızı kesmek sorun oluyor , kulaklarım uğulduyor kendi hızımdan. soluduğum hava kirlenmiş ruh tecavüzcülerinin ağızlarından çıkan nefesle, oksijensiz kalmış beynim e ben koşuyorum ani bir oksijen yüklemesi beynime. ne bekliyorum ki böyle olunca adapte olabileceğimi mi, vücudum tepki veriyor, beynimin içi uğulduyor, gelmiş geçmiş herşey aynı anda sahneye çıkıyor beynimde, uyarıcılar aynı anda ben burdayım diyor, şoka giriyorum, beni zorda bırakmıyorlar tanımlıyorlar hemen "kültür şoku" rahatlıyorum böylece (!) ne de olsa sınıflamak rahatlatır insanoğlunu. işi gücü budur zaten insanın tanımlamak, sınıflamak ancak o zaman rahata kavuşur. hep koşuyorum hep koşuyoruz.açıyorum içiyorum bir arolamalı malt içeceği rahatlıyorum, keyfime diyecek yok, neden yapmışlar böyle bir içecek, neden market raflarında albenisi farklı çeşitli paketlerde aynı poşet çaylar satıllıyor, neden çorbanın toz hazırını aşıp sıvı hazır çorba yapmış birileri, neden bunlara rağbet etmek durumundayız vs vs diye sormak geçiyor içimden tam o anda bir uyku bastırıyor tatlı tatlı üzerimden esip geçmiyor beni alıp götürüyor kendi alemime, orada da huzur bulamıyorum, uykumda sayıklıyorum, sabah uyandığımda kedim söylüyor bunu, keminin karnını doyuruyorum, gıdığını okşuyorum birden içimden bir ılıklık geçiyor farkedemeyecek kadar kısa bir an gelip geçiyor dönüp bakamıyorum bu neydi diye önümde 24 saat var yolum uzun ufuk çizgisini yakalamaya çıkacağım yine, hayır yakalamaya çıkmıyorum biliyorum o zamanı geldiğinde beni bulacak sadece çıkmam gerekiyor evden, kedimi bırakıyorum kapıyı kapatıyorum, sırtım sinyal veriyor hadi ama acele et çok dik durduk oturalım ya ben acık gevşeyeyim, iliyorum böyle derken ne demek istediğini bir gün gelecek buu demesine gerek kalmayacak , güneşin batışını göremeyeceğim yine, hep bu hafta sonu diyorum ama bu hafta sonu diye bir şey yok, anlıyorum. sabah ilk gördüğüm insan " akşam ols da yatsak" diyor bana, akşam olsa da kitaba gömülsem diyoum içimden dışımdan yüzümde bir gülümseme, günaydın diyemiyorum yanlış anlamasın diye. bir ara ayak sesleri duyuyorum, takılıyorum peşlerine, dağılıyorlar bir müddet sonra, kedim aklıma geliyor ona yöneliyorum, çay sigara kedi kitap, kitap ağır 1000 sayfa tek elle tutmak zor oluyor, gözlerim acıyor bırakamıyorum kitabı, bir göze mola bir gözle okumaya devam, yazar yazmış 1000 sayfa takdir ediyorum, gözlerim açılıyor kocaman kocaman seri daha devam ediyor 10 uncu cilt de bitiyor 11 i sabırsızlıkla beklemeye başlıyorum, 11 çıkıyor 12 nerde kaldı diyorum çevirmen mi yavaş yoksa, kızıyorum, sabırsızlanıyorum çıksın artık 12nci cilttttt, 10 ncu cilt bitiyor bir hafta daha iyiyim sonra bu düzleme geri döneceğim koşmaca başlıyacak, istemiyorum artık koşmayı, ruh halimi sordular ben de ruhuma soracağım nasılsın diye bekliyorum bana yetişsin diye olduğum yerdeyim artık ruhum gelene kadar bi yere gitmeyeceğim. ömrümğn yarısına geldiğimde kaldığım yerden onunla yoluma devam edeceğim, ufukla işim kalmadı, tanıştık onunla gayrıresmi olarak bir cenaze töreninden hemen sonra, güneşe d gitmeyeceğim o yolda çok kalabalık, birine çarğmadan yürümek olanaksız, sis , sise gideceğim, yaşama en yakın olan sis...
|