iki kavram oluşmuş, ben merkeziyetçi yaşam ile, yaşamda durumsal olarak orda olma hali.

Zaman herşeyi değiştirir, en yontulmaz karekterleri bile budar, savurur yaşamın başka kıyısına bazen insanları başka bir karekterden baksın diye hayata. Tüm bu çelişkiler içinde merkezde yer almak sadece bir duyumsamadan ibarettir aslında insan için. dışarda ki dünyanın kendisini umursamadığını bilmeden kendi serüvenini yaşar bir öküzün boynuzu üstünden baktığını sanarak diğer insanlara.

zaman en iyi öğretmendir, insanları alır ve öğretir egolarından ve istemlerinden ayrı koyarak her şeyden, ben merkeziyetçi olmak ile olayların içinde olduğunu sanmak arasında ki farktan başlar bu öğretim. kendi içsel yolculuğunu tamamlayanlar bir gün anlayabilir ve bu öğrendiklerini anlatmanın yolunu bulmayı becerir belkide.

Ben; her yere taşımaz insan kendi içsel değerlerini, taşıyamaz veyahutta bazen, taşısa bile yeni olan mekanı ona bu değerlerin yanlışlığını öğütler bazen, her yer ve durum kendi özelinde yaratır bakış açımızı ve davranışlarımızı. değişen sadece mekanlar ve durumlar değildir, insanda değişir, bazen toptan değişir ki kendisi dahil tanıyamaz bu merkez kaç kuvvetin savurduğu bireyi kimse.

Çizgi; ya dışındasındır bu çemberin yada içinde yer alacaksın... demiş şair, çizginin neresinde olduğunuzda görecelidir, bir tiyatro oyununda cevat fehmi baş karekterine şöyle bir tirad attırır; akıl hastanesinde geçer konu bir parmaklıklı koğuşun önündedirler karekterler,
- içerde siz kaç kişisiniz?
- peki siz dışarda kaç kişisiniz?
- ??????
- içerde olmak nasıl bir şey?
- hangimiz içerde siz nerden biliyorsunuz ki?

bazen yaşam kalın çizgiler çeker ve biliriz ki biz çizginin üstünde yada altındayız'dır. diğer zamanlarda o çizgiler o kadar ince ve değişkendir ki, yanıltır hep bizi merkezden uzağa atar ve deriz ki kendimize yaşamım ne kadar da basit savruluyor heyhat. halbuki göreceli çizginin olmayan bir yerinde yön değiştiren biz olmuşuzdur belkide,

saygılarımla
DOM PERİGNON