Çetin Altan için Milliyet; kimi de Özdemir İnce için Hürriyet alırdım.

Çetin Altan; kıssadan hisselerinin yanında çok derinlikli bir bakış açısıyla olayları kodlayıp, genel bir fotograf çıkarma hususunda da çok başarılı. Ahmet Altan'ın yalnızca roman dilini severim, köşe yazarı olarak fazla populist bir uslup hakim kendilerinde. (şimdilerde yeni çıkan Taraf gazetesinde endam göstermektedir, gazete Neşe Düzel'in iyi bir ropörtajcı olması adına dahi okunabilir kıvamdadır, velakin ikinci cumhuriyetçilerin bu atağı henüz yeterli bir ivme kazanamamıştır, dağ fare doğurmuştur, şimdilik.)

Baskın Oran'ı da son dönemlerde zoraki bir yanlı tutum içinde tezlerine dayanak arayışında görüyorum; siyasete atılmazdan evvel analizleri daha başarılıydı.

Yıldırım Türker; son derece kaliteli, araştırma ve emek ürünü yazılar çıkarır; adamın tek bir kof yazısına rastlamış değilim, tek kusuru eski yazıları pişirip pişirip köşesini doldurma kurnazlığıdır.

Perihan Mağden'e çok güç alışabildim; dilini ilk başlarda hiç ama hiç sevmemiştim, hatta Türkçe'yi katlettiğini düşünerek hep yarım yamalak okurdum. Sonradan farkettim ki, Perihan Mağden'in öyle gizil haber kaynakları, spekülasyonlarla kalemini oynatan bir yazın etiği yokmuş, bizzat tüm günlük gazeteleri tarayıp, son derece yerinde çıkarımlar yapabilen doğru bir bakış açısına sahip bir köşe yazarıymış, kitabını okuduktan sonra köşe yazılarını takip eder oldum.

Can Dündar'ı da ileriye dönük metinleri adına severim, birkaç yıl sonra da okunabiliyor.

Tabii televizyonun koltuklaması olmaksızın köşe yazarlarının keşfi ve takibi -ne denli işlerinde başarılı da olsalar- biraz güç populizmin tuzağında.

Şimdilik bu kadar olsun.