Birey ve toplum birbirine tezat değil, birbirlerini tamamlayıcı özelliklere haiz kavramlar olduğu için bu forum konusunda bir "seçenek" kıvamında sunulan ikilem, konuya başka bir yönden bakmam gerekliliğini imledi bana. Toplum "sayesinde" birey değil, topluma "rağmen" bireyi sorgulamayı hedeflemiş Fatih Yavuz.

Toplumun kişiyi bölüşüm adaletsizliği, etnik/dini kökenler adına ötekileştirme ve etik değerlerin zayıflaması vs. paralelinde sindirdiği, pasifize ettiği ve sahipsiz bıraktığı; birey olma hakkını tırpanladığı yaygın kanılardandır. Yalnız ben konunun tam da bu noktasında şuna da karşıyım; son dönemlerde çok moda bir düşünceyle toplumun bireyin tüm yaratısını kısıtlayan ve engelleyen bir yapı olarak görülmesi bireyin sıklıkla sığındığı kovuklardan olmaya başladı. Her nevi denetimsizliği/başıbozukluğu topluma yükleyen kişi dağınık ve kural tanımaz bir "özgürlüğü" savunmaktadır. Bu toplumsallaşan insanın "biz" olma bilincinden hızla uzaklaşıp, bencilleştiği/biricikleştiği normalleşmeye karşı ucube bir anormalleşmeyi de içinde barındıran tehlikeli bir yalnızlaşma/yabancılaşma ve nihayet fildişi kulelere kurulup toplumla bağının kopmasıyla sonuçlanan süreçtir. Toplumla ahenkli yaşamaya muhtaç birey bu ötekileşme sürecinde yapayalnız kalacaktır; gerçekçi yaşam tarzlarına sahip bireyler yakın çevreleriyle "uyum" esnekliği halindedirler. İdeal toplumlar her nevi bireyin renk cümbüşü halinde yansıtıldığı ortak "toplumsal kimlikleri" de şekillendirir.

Toplumsal belleğin birey belleğine etkilerini düşünmemiz gerekebilir. Örgütlenmeyi fevkalede önemsiyorum tam da burada; aklımızı kullanarak yasal örgütlenmeler bireyi de özgürleştirecek ve güçlendirecektir nihayetinde.

Toplumsal ve beşeri evrim biz farkına varsak da varmasak da mekanizmasını tıkır tıkır çalıştırmaktadır.

Bu manada ben toplumdan hayli uzak ve bağımsız bir beşer olunabileceğini düşünmüyorum. En kabiliyetlimiz toplumla ve bireyle aynı mesafede kalabilenimizdir, sanırım.
Ne tam tecriti ne de tam sisteme uyumu onaylıyorum elbette.
Ama ben kendim için yaşarım demek olsa olsa şiirsel bir kandırmacadır.