Değiştiremiyorsan kabullen diye bir söz anımsıyorum. Aileye en büyük tavizleri veriyoruz aslında, lakin insan sevdiklerini daha çok ödün veriyor, diğerlerine verdiğine pek de taviz vermek diyemem ben, oyun gibi; aldıklarını sanıyorlar ama aslında sizin gönüllü verdikleriniz, umursamadıklarınız. Hayatımdaki en büyük tavizleri tek kardeşime verdiğimi sanıyorum; taviz vermeye başladığınızda da çorap söküğü gibi karşı taraf daha da fazlasını istiyor, bu beşerin mayasında var. Oysa bunun son derece tehlikeli tarafları da var; ideal olanı zor da olsa bir yerden sonra bencil davranabilmeyi denemek. Karşılıklı haklar adına verilen tavizlerden bahsetmiyorum; onlar benim lugatımda taviz vermeye pek de uygun düşmüyor...Ödün vermek hususunda çok başarılı olduğumu zannetmiyorum; daha çok ödün verebileceğim olay ve kişilerden uzak durmak adına başarılıyım sanırım.
Tabii ülkenin verdiği reform kılığındaki tavizlerdense, bizim kişisel küçük tarihlerimizdeki tavizin esamesi mi olur.