asmrara maria'da tam olarak bu işgüzarlıktan bahsediyor zaten..
o dönemleri gayet iyi hatırlarım.
malesef hiç bir zaman istiklal marşına yetişemedim. ömrüm müdür ve yardımcılarının odalarında fırça yemek ve okuldan atılma tehdidiyle son buldu..
bilmezlerdi ki, ayağımda bot elimde elma sırtımda çanta şirinleri izlerim her sabah
))
sanırım bir çocuk için daha önemlidir..
Dayatma olarak verilen her bilgi öğretilemeye çalışılan duygu yürekten sadakat yerine, zorunlu sadakat(mi) e dönüşüyorsa şayet oturup iki kere düşünüp yanındakinin saçını da akabinde çekmek lazım..