şu an okumakta olduğum bir kitap var "FELSEFENİN TESELLİSİ" yazarı "Alain de Botton"..

7 filozofu değerlendirmiş, yaşamları ve felsefeleriyle açıklamış, ve bize bu felsefeden ne şekilde yararlanabileceğimiz hakkında yorumlarda bulunmuş..

bu konu da bana Montaigne'in felsefesini ve çalışmalarının hatırlattı.. belki tam olark burda açılan konunuya ilişkin bişeyler olmayacak ama yazmak istiyorum..

Montaigne Fransa'dan yola çıkıp Romaya kadar bir yolculuk yapıyor. Bir çok kasaba köy geziyor. Ve dikaktini çeken şey çok ufak mesafelerde bile insanların alışkanlıklarının ne kadar farklı olduğu oluyor.. burada aslında "normal" kavramının mutlak bir genelgeçerliğe sahip olmadığını vurgulamak istiyor Montaigne.. Almanların şömine yerine sobayı kullanmaya başlıyorlar.. Şömineyle karşılaştırınca artıları da eksileri de var.. fakat Fransızlr şömine kültürüne o kadar alışkın ki sobanın üstün taraflarını hiç düşünmeden saçmalığını söyleyip duruyorlar..

Montaigne, insanların doğal davranışlarının aslında bir olduğunu söylüyor.. Yürümek, yemek yemek, sevişmek, sıçmak(tuvalete gitmek değildir o sıçmaktır der Montaigne)..
yani aslında insanın doğasında vardır tüm bunlar.. fakat toplum için de ymeek yemekten bahsedilebilirken topluım içinde cisel ilişkisinden bahsedemez insan.. bunların hepsi kültürlerin dayatmalıdır..
ve Montaigne inadına der ki; "Krallar da sıçarlar, filozoflar da ve hatta kadınlar da... "

başka bir örnekten bahsediyor Montaigne.. Amerikanın keşfinden sonra orada yaşayan bir kabileden bahsediyor. Kabile insanları asla bişey giymiyorlar. Anadan doğma şekilde çırılçıplak geziyorlar. Avrupadan gelen kadınlar oranın kadınlarına giyecek vermek isteyince, yerli kadınlar gülüyorlar. neden kendimize böytle bi işkence yapmak isteyelim ki diyorlar..

Yani günümüzde medeniliğin bir işareti oalrak görünen giyiniklik aslında insanın zamanında soğuktan korunmak için gerçekleştirdiği bir ayrıntı.. normal olanı çıplaklık olmasına rağmen kültür böyle geliştiği için giyinmek medeni bir şey oldu. ve bununla da kalmayıp mahrem bölgelerin görünmesi en büyük ayıp oldu..

yani aslında, bugün kabalık oalrak görünen geğirme, sıçma gibi kavramlar, ayıp oarlak görünen sevişme, çıplaklık gibi kavramlar kültürel dayatmalardan başka bieşy değildir..

normal olanın giyiniklik olduğunu idaa etmek işin özünü bilmemekten ileri gelir.

doalyısıyla mutlak ve genelgeçer bir "normal" kavramından söz edilemez.. (ki anormal kavramı da buna bağlı oalrak genelgeçer ve mutlak değildir)