Pozitif ve negatif dual ayrımlardır asıl soru varlığımızın her anını, her şeklini, idden en tanrısal olan tepe çakranın aktifliğine kadar her anımızı kabullenebiliyor muyuz olmalı. Evren'de her şey zıddı ile yaratılmıştır ying yang ile, beyaz siyah ile, iyi kötü ile vs biz bu ayrımları bir kenara bırakıp ormanın içinde yer almaktansa ormanın üstüne çıkabiliyor muyuz? Bu yapıldığı takdirde, varlık her olanın özündeki sonsuz sevgi ve saygı ile yaklaştığında ancak hiçbir şey varlığa etki etmez. Buradaki sevgi kavramını da açmak lazım son zamanların en fazla pazarlanan konusu oldu çünkü. Sevgi saf, koşulsuz, beklentisiz, karşılıksız her olana olduğu şekliyle hissedilen kaynak sevgisidir ancak bu pozitiflik değildir. Kavram karmaşalarımızı çözmek sanırım en başta yapacağımız şey olmalı şimdi soru şu: öncelikle kendimizi ve sonra her olanı olduğu her şekliyle kabul edip sevebiliyor muyuz terörist ve askere aynı sevgiyi duyabiliyor muyuz?