İntihar, pek çok açıdan ele alınabilir. Ölümle sonuçlanırsa geri-dönüşsüz bir işleve sahip olduğu için intiharı düşünen veya düşünmesi olası olan kişilere pek çok bilgi, uslamlama, duygusal perspektifler sunularak konuyu çok iyi değerlendirip öyle karar vermesi hatta sıklıkla kesinlikle ama kesinlikle ölmemesi söylenir.

İntihar eden kişi Evren'in kendinde varlığını sona erdiremez. Ama pekala düşünülür ki İntihar eden kişi için Evren artık olmayacaktır. Düşünülür, bazen ne düşünüldüğünün farkına varmadan hissedilir: İntihar eden, bir bağlamda bildiğimiz, gördüğümüz, yaşadığımız ne varsa hepsini yokedecektir. İşte bu bağlamda intihar bir tehdittir. Tehdit edilen kişi de intihar eden kişi için varolmayacaktır. O halde o da savunmaya geçer. Devlet de savunmaya geçer. Çünkü kişi ölürse Devlet'de onun için ölüyordur. O halde sen kimsin Devlet'i öldürmek kimdir? İntihar bu bağlamda en büyük toplu kıyımdır. Halbuki adam aç olduğu için intihar etmiş olabilir; veya bir baskıya/baskılara artık tahammül edecek ya da baskıyı/baskıları tolere edecek gücü kendinde bulamıyordur. Kişinin özel nedenleri olabilir; ama bu pek merak edilmez tehditi algılayan için. Bize ha, denmektedir: Tabii söylem incelebilir, süslenebilir -öyle ki tanıyamayız bile kendisini.

Pek çok açıdan ele alınabilir intihar! Şu soru, iyi sorulmuş bir sorudur: "Yapacak daha iyi bir şey yoksa ölmek midir en iyisi?" Pek çok şey çağrıştırabilir, pek çok düşünüme, uslamlamaya gebe olabilir: ben de bende uyandırdığı bir fikri, bir uslamlamayı sizlerle paylaştım. Oysa sırf soruya mantıksal bir yanıt verilseydi -bence- yanıtının gayet basit olduğu görülebilirdi: Evet. Yanıt, Evet'tir.