aslında gecen konusmaların tek bir noktası var ,kendimizi ,kendimizin yarattığı bir döngüsel alanda sınırlayıp ,

hadi bakalım buna ne kadar dayanabilirsin ?

oyununu oynuyoruz,sonra öyle bir an geliyor canımız sıkılıyor ve mızıkcılık yapıp baska bir sınırsal dongüye geciyoruz.

Cep telefonu: Sabahtan aksama kadar her 2 dkkda bir bakmam gerek ya aradıysa ?

Arasam mı ki ?

Mesaj atyım en iyisi

Yok ,resmine bakmam yeterli..

Yada cagrı yapsam anlar mı ?


....


Sonra bir baskasına geciveririz:

Yeterki amac yapılacak daha iyi bir sey bulmak olsun.

Biranda maymun iştahımızın kesildigi olmaz mı ?

Insanoglu bu olmaz demeyin ,olur ..

Ozamanda ,hayattan alıcagım tadı aldım ,beni daha ne mutlu edebilirki ?

sorusuna cevap bulamayıp :ölmektir.

Evet hayat gerçekten çok sıkıcı,herseyi 20 yıl içinde yasayıp tüketiyoruz:sevgiler,aşklar,duygular,somut ve soyutlar.

Geriye yalnızca umutsuz bir beden ve sıkılmış bir ruh hali kalıyor.


Belkide oyuna en bastan yanlış başlatılıyoruz..
Hayat tüketim değilde üretim olmamalı mı ?