hepimizin cok caresiz ve kendini dibe batmis hissettigi anlar oluyor hayatta. bana da cok oluyor senden cok daha buyuk oldugum halde ve bunca tecrubeye ragmen, tekrar tipatip konularda aynı beni cok kotu hissettiren durumlarla karsilasabiliyorum hala...ama inan ki hic ama hic olumu dusunmedim ha ama evet unutuyordum belki ergenlikte bu duyguyu biraz mazoşist duygularla karisik bir an icin duslemis olabilirim buyuklerime karsi hissettigim caresizlik duygusu icinde... ama o yasa has bir durum olmali, hem henuz hayatimi kendi ellerime alamadigim ve hem de bedenimdeki biyolojik buyuk degisikligin ruhuma da asiriliklar ve yogunluklar olarak yansimasi yuzunden...

senin yazdiklarin ve benim buna kendimi de dahil etmek istemem su anda bana buyuk bir enerji veriyor. bu enerji degil mi bizi ayakta tutan? DOSTLUKLAR VE İCTEN PAYLASİMLAR... yani, bir bakima dogru sanki senin cozumun; orda kal fakat orayi degil de senin istedigini sec ve algila... biraz moralin duzeliyorsa, beynin ve ruhun bambaska ufuklara gidebiliyorsa, sen zaten orda yasamiyorsun artik demektir. bu da zor zamanlar icin, senin yedek akcendir.

gitmek cozum olmuyor seni oyalayan ve huzur veren bir mesgalen yoksa... ben cok kactim zamaninda...beynini oyalayabiliyor, huzur veya zevki duyumsayabilecegin bir takim etkinliklerde bulunabiliyorsan; iste "gercek gitme" galiba o oluyor...