Neticede ilke ve kemikleşmiş düşünceleri ayırt edebiliyorum fakat bu konudaki düşünceleriniz ve ilk mesajlarınızda girdiğimiz tartışmalar üzerine bir ironi yapmayı denedim.
Hem ahlaksızca hem de insancıl olabilir mi sorusuna yanıtım ahlaksızlığın da insancıllığın da limitleri olduğunu düşünüyorum. Çalmak ahlak dışıdır ancak çalıp ihtiyacı olana vermek insancıl olmaz mı?
Örneğin ilaç dahi alacak parası olmayan bir kişi için acilen alması gereken ilacı onun için başka bir arkadaşının eczaneden çalması gibi..
Bilmiyorum, şu an bu konular üzerine uzun uzun düşenecek kadar müsait değilim fikrimi değiştirisem haber veririm
"Beni tanıyan herkesin size söyleyeceği gibi, makbul biri değilim. Kötü adamı sevdim hep, kanunsuzu, hergeleyi. İyi işleri olan sinek kaydı traşlı, kravatlı tiplerden hoşlanmam. Ümitsiz adamları severim, dişleri kırık, usları kırık, yolları kırık adamları. İlgimi çekerler. Küçük sürpriz ve patlamalarla doludurlar. Adi kadınlardan da hoşlanırım; çorapları sarkmış, makyajları akmış, sarhoş ve küfürbaz kadınlardan. Azizlerden çok sapkınlar ilgilendiriyor beni. Serserilerin yanında rahatımdır, çünkü ben de serseriyim. Kanun sevmem, ahlak sevmem, din sevmem, kural sevmem. Toplumun beni şekillendirmesinden hoşlanmam."