susma özgürlüğü..! kesinlikle bu gerekli olan..

konuşmazsın çünkü konuşmak istemezsin..çünkü "geyik yapmayı" sevmezsin..çünkü karşındaki kişi ya da kişilerin, üzerine konuştuğu konu hiç ilgini çekmez, belki çoktan bunlardan geçmişsindir..çünkü "espri" adı altında ağızlardan çıkan cümleler aslında hiç de komik değildir ve böyle bir durumda nezaketen de olsa gülmekten nefret edersin..

ve sonunda o bildik cümle; "eee sen hiç konuşmuyorsun?" ya da "muhabbetine de doyum olmuyor." bu bir mecburiyetmiş gibi.. gerim gerim gerilirsin, sinirin bozulur.

susmak güzel şey..

bir de başka açıdan bir susamamak var.. illa ağzının ucuna geleni söylemek.. yanlışını, doğrusunu, eksiğini gediğini yeri gelince söyleyivermek.. sevdiğin insanı kızdırmak, sevmediğin insanı iyice husumete hapsetmek.. yine de haksızlığa, yanlışa, ikiyüzlülüğe, küstahlığa tahammül edemeyip susamamak da susamamak.. sonra "ne geliyorsa başıma bu çenemden.." demek, yine de vicdanı rahat bir insan olmak..

susamamak güzel şey...

"Gerçekten bucak bucak kaçıyorum. Birini sıkıntıda görünce çocuk gibi ortadan kaybolmak istiyorum. Korkaklıktan değil, kendimi onun yerine koymaktan. İnsanların karşısında bazen de o eski utangaçlığım yüzünden dikilip kalıyorum. Gitmek gerektiği halde bir türlü uzaklaşamıyorum. Kitaplarla, yani bir çeşit masal dünyasıyla hayatı karıştırıyorum eskisi gibi. Galiba gittikçe de düzeltilemez oluyorum bu konuda. Masalın nerede bittiğini, hayatın nerede başladığını fark edemiyorum. Bazen duratıma bir garip bakıyorlar; o zaman uyanır gibi oluyorum..."