İntihar bence akılcılıktan çok duygusal bir tavır . Çünkü akılcılık sadece bir biçim ve tutarlılık hassasiyeti. Var saydığımız varsayımlar ve akıl yürütmeden anladığımız kurallar bütününden yana olmaktan fazla ne ki akılcılık ? Son derece güçten düşmüş bir cephe bilgi felsefesinde. Gerek bilim felsefesi gerekte matematik felsefecileri açısından ...

Duygulara gelince... Psikolojik acılarında , duygusal dengesizliklerinde kaynağı olarak toplumsal ilişkilieri görüyorum. Kaynak toplum, suçlu : ateşe el süren biz . Ama mecburuz ateşe. Ona çok yaklaşmak yanmak, çok uzaklaşmak donmak tehlikesine maruz bırakıyor . İnsanların yalnızken ve bir grup içerisindeyken aynı olguya farklı duygusal ve davranışsal tepkileri olduğunu düşünüyorum. Ve ölürken bile geride birilerine caka satma düşüncesi ve saflığı olabileceğini de . Düşünün arkada bırakılmış intihar mektuplarını ya da kitlenin gözü önünde başarılı ölüm şovlarını... Kişinin bence insanlardan tam bir uzaklık psikolojisinden sonra , sakince , sanki çok sıradan birşeyi yapıyormuş gibi, soğuk kanlı ve telaşesiz kendini öldürmesi bana estetik görünüyor .

Onur veya gururdan dolayı intihar edenler ise benim için hedefinden şaşmış kibirliler , öte anlamı yok . Ben kişinin kendine de yabancılaşmasını, benlik denen olguyu düşünsel olarak parçalamasını ve her bir parçasını yadsımasını beklerim . Kendine yabancılaşmış , hiçleşmiş bir insan onur , gurur , haysiyet gibi bir şey için intihar eder mi ? Bence etmez, edenlerin ardından çelişkilerine gülebilir bile hatta.

Yaşamak için bir gerekirlik olmadığı gibi ölmek için de bir gerekirlik yok . Kendimizi hâlâ öldürmediğimiz için karşılarında utanacağımız bu işi başarmış kişilerin ruhları da yok. Gördüğümüz herkes hâlâ intihar etmemiş kişilerdir ki etmiş kişilerin bile dediğim gibi bundan gurur duyması benim varsayım ve akıl yürütme alışkanlıklarımca kabul edilemez. Çünkü ben kişinin en karizmatik intiharının bile kişiyi kutsayamayacağı düşüncesindeyim.

Duyularımız bize hâlâ keyif verebiliyorsa ne ala. Kendimizden pörsük bir ceset imal edebilecek kadar zamanla haşır neşir olabiliyorsak ne ala . Bir yemek, bir müzik , bir serinlik , bir yüz hâlâ kimi zaman içimizi ılıtabiliyorsa bu elbetteki iyi . Ama artık ağzımızın, ruhumuzun tadı iyiden iyiye kaçmışsa kimsenin ve hiçbir kavram ve telkininde bizi bu biyolojik örgütlenmeler sisteminde tutmaya gücü yetmez. Alır başımızı gideriz yokluğumuza. Geride kalanlar yaşaya dursun. Umurumda mı dünya ...